ՍԲ. ԳՐԻԳՈՐ ՆԱԶԻԱՆԶԱՑԻ (329-390), ԵՐԵԿՈՅԱՆ ՕՐՀՆԵՐԳ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Մենք այժմ օրհնում ենք Քեզ,
ո՜վ իմ Քրիստոս, Բանդ Աստուծո,
Լույս ի Լուսո անսկիզբ,
բաշխողդ Հոգու:
Օրհնում ենք Քեզ, եռյակ Լույս
անբաժան Փառքի:
Դու հաղթեցիր խավարին
և ստեղծեցիր լույսը,
ամեն բան լույսի մեջ ստեղծելու համար:

Դու թանձրություն հաղորդեցիր նյութին,
նրա վրա կերպավորելով աշխարհի դեմքը
և կերպարանքը նրա գեղեցկության:
Դու լուսավորեցիր մարդու միտքը,
բանականություն և իմաստություն տալով նրան:
Ամենուր տեսանելի է
հավիտենական լույսի արտացոլանքը,
որպեսզի, լույսի մեջ,
մարդը բացահայտի պայծառ փայլը
և ինքն էլ ամբողջովին լույս դառնա:

Դու երկինքը լուսավորեցիր
բազմագույն լույսերով:
Գիշեր և ցերեկ ժամանակներին
հրամայեցիր միմյանց հերթափոխել խաղաղությամբ,
նրանց որպես կանոն տալով
մի եղբայրական մտերմություն:
Գիշերը վերջ է դնում
մեր մարմնի հոգնություններին,
ցերեկն արթնացնում է մեզ աշխատանքի,
գործերի, որոնք մեզ զբաղեցնում են:
Բայց մենք փախչում ենք խավարից,
աճապարում ենք հասնելու անմայրամուտ օրվան,
դեպի այն օրը, որն երբեք չի ճանաչելու
վերջալույսի տխրությունը:

Թեթև քուն պարգևիր իմ կոպերին,
որպեսզի ձայնս երկար ժամանակ չմնա համր:
Արարչությունդ արթուն կմնա ու կհսկի,
հրեշտակների հետ սաղմոսելու համար:
Թող որ իմ քունը միշտ
բնակեցված լինի Քո ներկայությամբ:
[...]
Մարմնից բաժանված վիճակում էլ
հոգին երգում է Քեզ, ո՜վ Աստված,
Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի,
Քեզ պատի՜վ, փա՜ռք և զորությո՜ւն,
հավիտյանս հավիտենից:
Ամեն: