ՍԲ. ԳՐԻԳՈՐ ՆԱԶԻԱՆԶԱՑԻ, «Ո՜Վ ԴՈՒ, ԱՄԷՆ ԻՆՉԻՑ ԱՆԴԻՆԴ»

 

 

 

 

 

 

 

Ո՜վ Դու, ամէն ինչից Անդինդ,
ինչպէ՞ս դիմել Քեզ մի ա՛յլ անունով:
Ինչպիսի՞ տաղ կարող է երգել Քեզ:
Ոչ մի անուն Քեզ չի արտայայտում:
Ինչպիսի՞ միտք կարող է ըմբռնել Քեզ:
Ոչ մի խելք չի կարողանում յղանալ Քեզ:
Դու միակդ ես անսխալական.
այն ամէնն, ինչ մտածում ենք, Քեզնից է ելել:
Բոլոր գոյակները ծիսակատարում են Քեզ,
խօսուններն ու անխօսները:
Բոլոր գոյակները պատիւ են մատուցում Քեզ,
մտքով օժտուածներն ու չօժտուածները:
Տիեզերական իղձը, բոլորի հառաչանքը
մղւում է դէպի Քեզ:
Ամէն բան, որ գոյութիւն ունի, աղօթում է Քեզ
եւ տիեզերքն ընթերցել իմացող իւրաքանչիւր գոյակ
դէպի Քեզ է վերառաքում լռութեան մի տաղ:
Ամէն բան օթեւանում է Քո մէջ միայն
եւ ամէն բան, միասնական սլացքով,
որպէս իր նաւամատոյցին, դէպի Քեզ է ձգտում:
Բոլոր գոյակների նպատակակէտը Դու ես,
միակդ ես,
իւրաքանչիւրն ես, եւ ոչ մէկը չես:
Գոյակներից մէկը չես, նրանց ամբողջութիւնը չես.
բոլոր անունները Քոնն են. ինչպէ՞ս Քեզ դիմեմ,
Քեզ, որ միակդ ես, ում անհնարին է անուն տալ:
[...] Ողորմիր ինձ, ո՜վ Դու, ամէն ինչից Անդինդ.
Ինչպէ՞ս դիմել Քեզ մի ա՛յլ անունով:
 
 
Սբ. Գրիգոր Նազիանզացի (329-390թթ.)