Հեղինակի խօսք



Էլենա Օշիրո

Հավատում ու վստահում եմ քեզ, իմ ընկեր։ Հավատում ու վստահում եմ քո ժպիտին, որ բաց պատուհանն է քո էության։ Հավատում ու վստահում եմ քո հայացքին, որ հայելին է քո ազնվության։ Հավատում ու վստահում եմ քո արցունքներին, որոնք նշանն են կիսածդ ուրախությունների ու տխրության։ Հավատում ու վստահում եմ քո ձեռքին, որ միշտ պարզված է՝ տալու կամ վերցնելու համար։ Հավատում ու վստահում եմ քո գրկախառնմանը, որն անկեղծ ընդունելությունն է սրտի։ Հավատում ու վստահում եմ քո խոսքին, արտահայտությունն այն բանի, որ սիրում ես ու հույս տածում։ Հավատում ու վստահում եմ քեզ, իմ ընկեր, այսպես՝ պարզապես, լռության պերճախոսության մեջ։



Սբ. Հովհան Ոսկեբերան

Ոչինչ մեզ այնքան նման չի դարձնում Աստծուն, որքան միշտ ներելու պատրաստակամ լինելը։



Անդրեա Բոչելլի

Յուրաքանչյուր գործ մեր առաջ դնում է մի երկընտրանք. չարի ճանապարհը և բարու ճանապարհը։ Առաջինը թվում է մի վայրէջք, որի ժամանակ հեծանիվդ ինքնուրույն առաջ է սլանում և ջանք գործադրելու կարիք չկա, բայց կոնկրետ ռիսկը կա ընկնելու։ Երկրորդը շատ նման է վերելքի, որի ժամանակ քրտնում ես և յուրաքանչյուր շրջադարձի երտևում թաքնված է ամեն բան թողնելու փորձությունը։ Գագաթին հասնելով, սակայն, հաճելի զգացումն ես ապրում, որ մի մեծ գործ ես իրականացրել, որ ավարտին ես հասցրել մի մեծ ձեռնարկ։



Սբ. Գրիգոր Նազիանզացի

Ես նույնպես կհռչակեմ այս օրվա [Սուրբ Ծննդյան] մեծությունը. աննյութականը մարմնանում է, Բանը դառնում է մարմին, անտեսանելին հայտնվում է, անշոշափելիին հնարավոր է հպվել, անժամանակը ստանձնում է սկիզբ, Աստծո Որդին դառնում է մարդու Որդի. Հիսուս Քրիստոսն է, միշտ նույնը, երեկ, այսօր և հավիտյանս հավիտենից: [...] Ահա՛ հանդիսությունը, որն այսօր տոնակատարում ենք. Աստծո գալուստը մարդկանց մոտ, որպեսզի մենք գնանք Աստծո մոտ, կամ ավելի ճիշտ է ասել՝ որպեսզի վերադառնանք Նրա մոտ. որպեսզի հին մարդուց մերկանալով՝ զգեստավորվենք նորով, և ինչպես մեռել էինք Ադամի մեջ, այնպես էլ ապրենք Քրիստոսի մեջ, ծնվենք Նրա հետ, հարություն առնենք Նրա հետ [...] : Հրաշք է սա ո՛չ թե արարման, այլ ավելի՝ վերաարարման: [...] Որովհետև այս տոնը իմ կատարելագործումն է, իմ վերադարձն է նախկին վիճակին, սկզբնական Ադամին: [...] Հարգանք մատուցիր Սուրբ Ծննդյանը, որն արձակում է քեզ չարի կապանքներից: Մեծարիր այս փոքրիկ Բեթղեհեմին, որը քեզ վերադարձնում է դրախտը: Պատիվ ընծայիր այս մսուրին. նրա շնորհիվ դու, որ զուրկ էիր իմաստից («lόgos»ից), սնունդ ես ստանում աստվածային Իմաստից, նույն Ինքն աստվածային Բանից («Lόgos»ից):



Դիտրիխ Բոնհոֆֆեր

« Եթե չես կարող Աստծո մասին խոսել քո եղբայրներին, Աստծո առաջ խոսիր քո եղբայրների մասին »։



Սբ. Ջեմմա Գալգանի

« Խաչի վրա, ո՜վ Հիսուս, սովորեցի սիրել Քեզ »։



Մայսթեր Էկքհարթ

Մարդիկ չափազանց շատ են մտածում այն բանի մասին, թե ի՛նչ պետք է անեն, և չափազանց քիչ՝ այն բանի մասին, թե ի՛նչ պետք է լինեն։



Յոզեֆ Էդդիսոն

Երջանկությունը մուտք է գործում մեր կյանքից ներս, երբ ունենում ենք անելիք ինչ որ մի բան, սիրելիք ինչ որ մի բան, հուսալիք ինչ որ մի բան։



Սբ. Թերեզա Ավիլացի

Անկումից հետո՝ իսկույն վերսկսեք ընթացքը։ Աստված կկարողանա մի մեծ բարիք դուրս բերել նման անկումներից։



Սբ. Ֆրանցիսկոս Ասսիզացի

[Իր բժշկին]. «Մի՛ վախեցիր ասելու ինձ, որ մահը մոտ է, քանի որ այն իմ համար կյանքի դուռն է»։



Արթուր Շնիթցլեր

Այն, ինչը որ մաշում է մեր հոգիներն ամենաարագ ու ամենավատթարագույն կերպով, ներելն է առանց մոռանալու։



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Օրհնյա՜լ լինի ջրհան մեքենային կապված իշուկի հարատևությունը: – Միշտ նույն քայլերով, միշտ միևնույն շրջանը: – Մի օր ... , հաջորդ օրը ... , միշտ նույնպես: Առանց նրա՝ պտուղները չէին հասունանա, բանջարանոցը խոնավ չէր մնա, ո՛չ էլ բուրմունքով լի կլիներ պարտեզը: Այս միտքը կիրառիր քո հոգևոր կյանքում:



Դիտրիխ Բոնհոֆֆեր

Աստված շա՜տ ավելին է պարգևում նրան, ով ընդունակ է շնորհակալություն հայտնելու Իրեն այն փոքրիկ բաների համար, որոնք ստանում է ամեն օր։



Զատկական մի հնագույն անանուն ճառից

Հիսուսն Իր անձում ցույց տվեց կյանքի ամբողջ լիությունը, որ տրվում է Խաչի ծառից: [...] Այս ծառն իմ համար հավիտենական կյանքի բույս է. նրանով եմ ես սնվում, նրա արմատներով եմ ես արմատավորվում և նրա ճյուղերով եմ ես տարածվում, նրա ցողն իմ բերկրանքն է և նրա ճյուղերի օրորվելն ու սոսափյունը արգասավորում է ինձ: [...] Ազատորեն վայելում եմ նրա պտուղները, որոնք սկզբից ևեթ սահմանվել էին ինձ: Այն իմ սնունդն է, երբ քաղցած եմ, իմ աղբյուրն է, երբ ծարավ եմ, իմ հագուստն է, որովհետև նրա տերևները կյանքի Հոգին են: [...] Երկնային ծավալներ ունեցող այս ծառը երկրից բարձրանում է դեպի երկինք, փաթաթվելով, որպես հավիտենական բույս, երկնքի ու երկրի սրտին, դառնալով ամեն ինչի հենարանը, տիեզերքի հիմքը, որ միավորում է մարդկության տարբեր ցեղերին, Հոգու անտեսանելի սեպերով գամված. այնպես, որ աստվածայինին միացած, նրանից այլևս երբեք չբաժանվի:



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Քանի՜ քանի՜ ոճիրներ են գործվում արդարության անվան տակ: – Եթե դու զենքի վաճառական լինեիր և ինչ որ մեկը քեզնից զենք ուզենար գնել՝ քո մորը սպանելու համար, նրան այդ զենքը կվաճառեի՞ր: ... Եվ սակայն, մի՞թե որոշածդ գինը չէր վճարում: Ուսուցիչներ, լրագրողներ, քաղաքական գործիչներ, դիվանագետներ. խորհրդածեցե՛ք: