Հեղինակի խօսք



Վիկտոր Հյուգո (1802-1885)

Եթե սիրող գոնե մի հոգի չլիներ, արևը կհանգեր։



Անապատի Հայրերի կյանքից, Աբբա Եսայի

Հոգին նմանվում է երկաթին. ժանգոտում է, եթե անտեսվում է, բայց եթե կրակով տաքացվում է, կրակը մաքրագործում է նրան. քանի դեռ կրակի մեջ է, կրակի նման է և ոչ ոք չի կարող դպչել նրան, որովհետև կրակ է: Այսպես է նաև հոգին. քանի դեռ բնակվում է Աստծո մոտ և սերտ հաղորդության մեջ է Նրա հետ, դառնում է հուր և այրում է իր թշնամիներին, որոնք իրեն ժանգոտել էին տալիս իր անհոգության օրերին:



Դորոթեոս Գազացի (505-565), «Հոգևոր ուսուցումներ», XI, 116.

Չարը ո՛չ էություն ունի, ո՛չ էլ գոյացություն. մեր անհոգությունն է, որ այն դուրս է բերում չգոյությունից, և մեր ուղղումն է, որ այն կրկին ընկղմում է չգոյության մեջ:



Լուիջի Մարիա Էպիքոքո

Մենք երբեք միայնակ չենք։ Խնդիրը դա զգալն է և դրան մշտապես գիտակից լինելը։



Անհայտ Հեղինակ

Մի օր գյուղացու իշուկը մի խորը փոսի մեջ ընկավ։ Բարեբախտաբար ողջ էր մնացել, ոտքերն էլ չէր կոտրել, բայց ոչ մի կերպ չէր կարողանում այդ փոսից դուրս գալ։ Խեղճ կենդանին շարունակեց իր ողջ ուժով զռալ ժամեր շարունակ։ Գյուղացու սիրտը կտոր կտոր էր լինում իշուկի աղիողորմ զռոցի պատճառով, ուզում էր փրկել նրան և ամեն կերպ փորձեց դուրս բերել նրան փոսից, բայց բոլոր ապարդյուն փորձերից հետո՝ համակերպվեց և մի դաժան որոշում կայացրեց։ Քանի որ իշուկն արդեն տարիքն առած էր և աշխատանքի մեջ շատ օգուտ չուներ, և քանի որ փոսն առանց այդ էլ որոշել էին լցնել, օգնության կանչեց հարևաններին և միասին սկսեցին բահերով հող լցնել փոսի մեջ։ Խեղճ իշուկը տեսնելով, որ հող են լցնում իր գլխին, հասկացավ մարդկանց վատ նպատակները և սկսեց ավելի աղիողորմ ու հուսահատ կերպով զռալ։ Բայց հանկարծ, ի մեծ զարմանս բոլորի, իշուկը լռեց և փոսի խորքից այլևս ոչ մի ձայն դուրս չէր գալիս։ Մի որոշ ժամանակ անցավ և ոչ ոք սիրտ չէր անում նայելու փոսի մեջ, մինչ շարունակում էին բահերով հող լցնել։ Ի վերջո, գյուղացին նայեց փոսի մեջ և շատ զարմացած մնաց այն բանի համար, որ տեսավ. երբ հողը թափվում էր իշուկի գլխին ու մեջքին, նա պարզապես թափ էր տալիս իրեն, հողը վար նետում և ինքը բարձրանում հողի վրա։ Որքան ավելի էին գյուղացիները հող թափում իր գլխին, այնքան ավելի էր իշուկը վեր բարձրանում և մոտենում փոսի եզրին։ Բահ առ բահ, սանտիմետր առ սանտիմետր, իշուկը կարողացավ մի ոստյունով դուրս ցատկել փոսից և սկսեց ուրախ զվարթ ցատկոտել այս ու այն կողմ։ - Երբ պատահում է, որ կյանքը մեզ նետում է սև ու խորը մի փոսի մեջ, այդ փոսից ավելի ուժեղացած դուրս գալու գաղտնիքը մեր գլխին թափվող հողը մեր ոտքերի տակ նետելն է և մի քայլ դեպի վեր կատարելը։ Մեր խնդիրներից յուրաքանչյուրը կդառնա մի աստիճան, որ կառաջնորդի մեզ դեպի ելքը։ Ամենադաժան ու ամենասոսկալի պահերին անգամ կարող ենք կրկին ոտքի կանգնել, մեր ուսերի ետևում թողնելով բոլոր խնդիրները, նույնիսկ եթե ոչ ոք մեզ օգնության չի հասնում։



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Մի՛ մոռացիր, որ միությունը կենսալի լինելու նշանն է, իսկ տարանջատումը փտելու, դիակի ստույգ նշանն է:



Դորոթեոս Գազացի (505-565), «Հոգևոր ուսուցումներ», XI, 115.

Մի օր, մի սուրբ ծերունի իր աշակերտների հետ գտնվում էր մի տեղ, ուր տարբեր չափսերի բազմաթիվ կիպարիսներ կային, փոքր ու մեծ: Ծերունին ասաց աշակերտներից մեկին. «Արմատախիլ արա այս կիպարիսը»: Դա մի շատ փոքրիկ, դալար տունկ էր, և եղբայրն այն իսկույն արմատախիլ արեց միայն մի ձեռքով: Ծերունին նրան մի ուրիշ կիպարիս ցույց տվեց, առաջինից ավելի մեծը, և ասաց. «Սա էլ արմատախիլ արա»: Եղբայրն այն երկու ձեռքերով ցնցեց և ապա արմատախիլ արեց: Ծերունին նրան մի ուրիշն էլ ցույց տվեց, է՛լ ավելի մեծը, և նա կարողացավ այն արմատախիլ անել ավելի ջանք գործադրելով: Նրան տակավին մի ուրիշն էլ ցույց տվեց, շատ ավելի մեծը, աշակերտը երկար ժամանակ ցնցեց այն, բայց մեծ ջանքով ու քրտինքով միայն կարողացավ արմատախիլ անել նաև այս մեկը: Ի վերջո, ծերունին նրան ցույց տվեց մի ուրիշը ևս, նախորդներից ավելի մեծը, և աշակերտը, իր բոլոր ջանքերով հանդերձ, չկարողացավ այն արմատախիլ անել: Ծերունին տեսնելով, որ աշակերտը չէր կարողանում արմատախիլ անել այդ ծառը, եղբայրներից մեկին պատվիրեց ոտքի կանգնել և օգնել նրան, և այդպիսով՝ երկուսով կարողացան արմատախիլ անել այդ ծառը: «Ահա՛, այսպես է տեղի ունենում նաև մոլությունների դեպքում, եղբայրներ», ասաց հայնժամ ծերունին եղբայրներին. «քանի դեռ փոքր են, եթե ուզում ենք, կարող ենք հեշտորեն արմատախիլ անել դրանք: Բայց եթե անտեսում ենք, որովհետև փոքր են, գնալով ամրանում են, և որքան ավելի են ամրապնդվում, այնքան ավելի ջանք պետք է գործի դնենք՝ դրանք արմատախիլ անել կարողանալու համար: Իսկ եթե, ապա, չափից ավելի են հզորանում մեր դեմ, այլևս չենք կարողանում արմատախիլ անել դրանք, հակառակ մեր բոլոր ջանքերի, և միայն մի հույս է մնում. որ մեզ օգնության հասնեն Սրբերը, որոնք – Աստծուց հետո – խնամք ու հոգատարություն ունեն մեր հանդեպ»:



Հերմասի Հովիվը (Երկրորդ դարի Առաջին կես)

«Ինչպես գեղեցիկ այգիները, եթե թողնվում են առանց խնամքի, անապատանում են ամեն տեսակ փշերի ու մոլախոտերի պատճառով, նմանապես մարդիկ, որ փարվել են հավատքին, բայց որ կորչում են բազմապիսի գործերում»:



Փ. Դյուփլուայե

Զայրանում ենք վերադասների դեմ, ստորադասների դեմ. որպես պատճառ ենք բռնում կանոնների թուլությունը, անկարգապահությունը: Բայց ոչ ոք մատնացույց չի անում իրական պատճառը. սեփական կյանքում նպատակակետի բացակայությունը: [...] Թող արվեն բոլոր շտկումները, որ ուզում եք. թող ոմանք տեղափոխվեն, որպեսզի տեղ տրվի ուրիշներին. թող մեծավորների պաշտոնավարության ժամկետը ցկյանս դարձվի, կամ եռամյա. թող կրոնավորներին լռություն պարտադրվի, կամ թույլատրվի նրանց խոսել. թող արթնանան գիշերվա ժամը 2-ին, կամ առավոտյան ժամը 6-ին. թող միս ուտեն, կամ ձուկ. արդյունքում կունենաք առավել կամ նվազ տառապող անձինք, բայց երբեք չի լինի մի մարմին, որ կերտում է եկեղեցին, որ լուսավորում է մարդկանց, որ իր անդամներին դարձնում է օգտակար և երջանիկ, եթե նրանց չտրվի մի նպատակ:



Սբ. Թովմա Աքվինացի (1225-1274)

Մյուս բոլոր կրքերի միջից, տրտմությունը յուրահատուկ կերպով հզոր է մտքի բարիքը խոչընդոտելու գործում: [...] Ուստի անհրաժեշտ է, որ լինի մի առաքինություն, որ պաշտպանի մտքի այս բարիքն ընդդեմ տրտմության, որպեսզի միտքը չկքվի և տեղի չտա տրտմությանը: Այդ առաքինությունը համբերությունն է:



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

Կարողանալ տնօրինել ուտոպիան, այսինքն՝ կարողանալ առաջնորդել, կողմնորոշել և աճեցնել ուտոպիան, որ բնակվում է մի երիտասարդի հոգում, մի մեծ հարստություն է։ Մի երիտասարդ, որ զուրկ է ուտոպիայից, վաղահաս ծերունի է, որ ծերացել է ժամանակից շուտ։



Անապատի Հայրերի կյանքից

Եղբայրներից մեկը հարցրեց Աբբա Պիմենին. «Ի՞նչ պետք է անեմ: Որովհետև, մինչ իմ խցում եմ, ինձ պակասում է քաջությունը»: Ծերը պատասխանեց. «Ոչ ոքի մի՛ արհամարհիր, ո՛չ էլ դատապարտիր, և ոչ ոքի դեմ մի՛ չարախոսիր, և Աստված քեզ հանգիստ կշնորհի և կյանքդ խցի մեջ անխռով կլինի»:



Բարսանուֆիոս և Հովհաննես Գազացի, 5-6րդ դար («Նամականի», Նամակ 562)

Հարց. - Որտեղի՞ց է ծնվում մեղկությունը: Ի՞նչ անել, երբ հայտնվում է: Պատասխան. - Կա ֆիզիկական մեղկությունը, որ ծնվում է ուժասպառությունից, և կա սատանայից եկող մեղկությունը: Ահա՛ թե ինչպես կարող ենք զանազանել դրանք միմյանցից. սատանայից եկողը ներկայանում է հանգստի կարիք ունենալու ժամանակից առաջ: Օրինակ, եթե մարդ մի գործ է սկսում, աշխատանքի մեկ երրորդը կամ մեկ քառորդը անելուց առաջ այն ստիպում է մարդուն լքել այդ աշխատանքը և հեռանալ աշխատանքի վայրից: Նա, ուրեմն, չպետք է հանձնվի այդ փորձությանը, այլ՝ պետք է աղոթի, վերադառնա իր աշխատանքին և պինդ ու հաստատուն մնա: Թշնամին, տեսնելով, որ մարդն աղոթում է սրա համար, դադարում է նրան փորձելուց, որովհետև չի ցանկանում աղոթքի դրդապատճառներ տալ նրան: Մեղկությունը, մինչդեռ, ֆիզիկական է, երբ մարդը հոգնում է իր ուժերից անդին և ինքն իրեն հարկադրում է չափազանց աշխատանք կատարելու. դրա հետևանքը հանդիսացող ֆիզիկական մեղկությունը ծնվում է մարմնի ուժասպառությունից: Նման դեպքերում, հետևաբար, հարկավոր է գնահատել սեփական ուժերը և մարմնին հանգիստ շնորհել ըստ Աստծո երկյուղի:



Վաքլավ Հավել

Հույսը դա լավատեսությունը չէ։ Հույս ունենալ՝ չի նշանակում համոզված լինել, որ այն, ինչ անում ենք, հաջողությամբ է կնքվելու։ Հույս ունենալ՝ նշանակում է համոզված լինել, որ այն, ինչ անում ենք, իմաստ ունի։ Հաջողության հասնի, թե ո՛չ։



Վիկտոր Հյուգո (1802-1885)

Վա՜յ նրան, ով սիրած կլինի միայն մարմինները, ձևերը, երևույթները. մահը նրանից կխլի ամեն բան։ Ջանացեք սիրել հոգիները, և կգտնեք նրանց։