Հեղինակի խօսք



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Ի՜նչ լավ բան է մանուկ լինելը: – Երբ մեծահասակ մեկն ինչ որ մի շնորհ է խնդրում, հարկավոր է, որ իր խնդրանքին կցի իր արժանիքների ցանկը: Երբ խնդրողը մի փոքրիկ մանկիկ է – քանի որ մանուկներն արժանիքներ չունեն – , բավական է, որ ասի. Ես այսինչի զավակն եմ: «Ո՜վ Տեր», – գոչի՛ր հոգուդ ողջ կարողությամբ – , «ես ... Աստծո որդի եմ»:



Դորոթեոս Գազացի (505-565), «Հոգևոր ուսուցումներ», IV, 57.

Եթե ձեզնից մեկը տհաճ մի խոսք է լսում, կամ պետք է իրեն տհաճ ինչ որ մի բան կրի, թող որ իսկույն չվհատվի, անմիջապես չզայրանա, պայքարի պահին և [հոգևոր] օգուտ շահելու առիթի դիմաց չգտնվի թուլացած սրտով, անհոգ, անուժ, նվազագույն բախմանն անգամ դիմանալուն անընդունակ, սեխի նման, որն հազիվ թե մի փոքրիկ քարի է դպչում, իսկույն վնասվում է ու նեխում: Ընդհակառակն, ամրապինդ սիրտ ունեցեք, մեծ ու ընդարձակ զգացողության կարողությունն ունեցեք, ձեր փոխադարձ սերը թող որ ամեն ինչ հաղթահարի, ի՛նչ էլ որ պատահելու լինի:



Անապատի Հայրերի կյանքից, Աբբա Եսայի

Երբ դու քո աղոթքներն ես անում, եթե դրանք խոնարհությամբ ես կատարում, ինքդ քեզ անարժան նկատելով, դրանք հաճելի են Աստծուն: Բայց եթե սրտումդ բարձրացնում ես քեզ, մտքովդ գնալով ուրիշ մեկին, որ քնած է կամ որ անտեսում է իր աղոթքները, քո ջանքն ու հոգնությունը ունայն է:



Փ. Ֆերթին

Քանի որ Դու ուզում ես, որ նրանք ազատ լինեն, դժգոհում են, թե լուռ ես մնում։ Քանի որ Դու մարդկային դեմք ես ստանձնում, ասում են, թե թաքնվում ես։ Քանի որ նույնացնում ես Քեզ տկարների ու աղքատների հետ, ասում են, թե մեռել ես։ Քանի որ Դու համբերատար Աստված ես, ասում են, թե քնած ես կամ անտարբեր։ Քանի որ Քո Հոգին անըմբռնելի է, տրտնջում են, թե ամեն բան վատ է ընթանում։ Քանի որ չես համաձայնվում լինել նրանց մեղսակիցը, ասում են, թե ոչնչի պետք չես։ Քանի որ ոչ ոքի ոտնատակ չես ճզմում, ասում են, թե ուրեմն վատ չեն վարվել և Քեզ էլ ոչ մի կերպ չեն վիրավորել։ Քանի որ դու որևիցէ մեկի նման չես, Քո հասցեին ամեն բան ասում են։ Քանի որ ստեղծել ես մեզ Քո պատկերով, թվում է, թե նրանց ասածներն իրոք ճիշտ են։ Աստված իմ, մի՞թե ողորմած չես լինի իմ հանդեպ։



Մայր Աննա Մարիա Քանոպի

Սուրբ Հոգին կենագործում, սրբագործում, փոխակերպում, աստվածացնում է. Նա սիրո զորությունն է, որ միշտ ստեղծում է, միշտ նորոգում. աստվածային Հուրն է, որ դրսից ու ներսից պատում է բոլոր արարածներին, և հատկապես՝ հավատավորների սրտերը։



Էնրիքո Իմպալա

Եթե դիտես քեզ Աստծո հայացքով, խաղաղություն կգտնես։



Կարլ Ռահներ

Հայր Ամենակալ, դարձրու իմ սիրտը Քո Միածին Որդու սրտի նման. Նրա սրտի նման ընդարձակ և Նրա սրտի նման սիրով հարուստ. թող որ իմ եղբայրները ... գոնե մեկը, կյանքիս ընթացքում, քայլի այս ճանապարհով, և հասկանա, որ Դու սիրում ես իրեն։ Իմ Տեր Հիսուս Քրիստոսի Աստված, թող որ ես գտնեմ Քեզ իր սրտում։



Կարլ Բարթ

Տեր, ազատի՛ր ինձ կրոնից և տո՛ւր ինձ հավատքը։



Վիկտոր Հյուգո (1802-1885)

Եթե սիրող գոնե մի հոգի չլիներ, արևը կհանգեր։



Անապատի Հայրերի կյանքից, Աբբա Եսայի

Հոգին նմանվում է երկաթին. ժանգոտում է, եթե անտեսվում է, բայց եթե կրակով տաքացվում է, կրակը մաքրագործում է նրան. քանի դեռ կրակի մեջ է, կրակի նման է և ոչ ոք չի կարող դպչել նրան, որովհետև կրակ է: Այսպես է նաև հոգին. քանի դեռ բնակվում է Աստծո մոտ և սերտ հաղորդության մեջ է Նրա հետ, դառնում է հուր և այրում է իր թշնամիներին, որոնք իրեն ժանգոտել էին տալիս իր անհոգության օրերին:



Դորոթեոս Գազացի (505-565), «Հոգևոր ուսուցումներ», XI, 116.

Չարը ո՛չ էություն ունի, ո՛չ էլ գոյացություն. մեր անհոգությունն է, որ այն դուրս է բերում չգոյությունից, և մեր ուղղումն է, որ այն կրկին ընկղմում է չգոյության մեջ:



Լուիջի Մարիա Էպիքոքո

Մենք երբեք միայնակ չենք։ Խնդիրը դա զգալն է և դրան մշտապես գիտակից լինելը։



Անհայտ Հեղինակ

Մի օր գյուղացու իշուկը մի խորը փոսի մեջ ընկավ։ Բարեբախտաբար ողջ էր մնացել, ոտքերն էլ չէր կոտրել, բայց ոչ մի կերպ չէր կարողանում այդ փոսից դուրս գալ։ Խեղճ կենդանին շարունակեց իր ողջ ուժով զռալ ժամեր շարունակ։ Գյուղացու սիրտը կտոր կտոր էր լինում իշուկի աղիողորմ զռոցի պատճառով, ուզում էր փրկել նրան և ամեն կերպ փորձեց դուրս բերել նրան փոսից, բայց բոլոր ապարդյուն փորձերից հետո՝ համակերպվեց և մի դաժան որոշում կայացրեց։ Քանի որ իշուկն արդեն տարիքն առած էր և աշխատանքի մեջ շատ օգուտ չուներ, և քանի որ փոսն առանց այդ էլ որոշել էին լցնել, օգնության կանչեց հարևաններին և միասին սկսեցին բահերով հող լցնել փոսի մեջ։ Խեղճ իշուկը տեսնելով, որ հող են լցնում իր գլխին, հասկացավ մարդկանց վատ նպատակները և սկսեց ավելի աղիողորմ ու հուսահատ կերպով զռալ։ Բայց հանկարծ, ի մեծ զարմանս բոլորի, իշուկը լռեց և փոսի խորքից այլևս ոչ մի ձայն դուրս չէր գալիս։ Մի որոշ ժամանակ անցավ և ոչ ոք սիրտ չէր անում նայելու փոսի մեջ, մինչ շարունակում էին բահերով հող լցնել։ Ի վերջո, գյուղացին նայեց փոսի մեջ և շատ զարմացած մնաց այն բանի համար, որ տեսավ. երբ հողը թափվում էր իշուկի գլխին ու մեջքին, նա պարզապես թափ էր տալիս իրեն, հողը վար նետում և ինքը բարձրանում հողի վրա։ Որքան ավելի էին գյուղացիները հող թափում իր գլխին, այնքան ավելի էր իշուկը վեր բարձրանում և մոտենում փոսի եզրին։ Բահ առ բահ, սանտիմետր առ սանտիմետր, իշուկը կարողացավ մի ոստյունով դուրս ցատկել փոսից և սկսեց ուրախ զվարթ ցատկոտել այս ու այն կողմ։ - Երբ պատահում է, որ կյանքը մեզ նետում է սև ու խորը մի փոսի մեջ, այդ փոսից ավելի ուժեղացած դուրս գալու գաղտնիքը մեր գլխին թափվող հողը մեր ոտքերի տակ նետելն է և մի քայլ դեպի վեր կատարելը։ Մեր խնդիրներից յուրաքանչյուրը կդառնա մի աստիճան, որ կառաջնորդի մեզ դեպի ելքը։ Ամենադաժան ու ամենասոսկալի պահերին անգամ կարող ենք կրկին ոտքի կանգնել, մեր ուսերի ետևում թողնելով բոլոր խնդիրները, նույնիսկ եթե ոչ ոք մեզ օգնության չի հասնում։



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Մի՛ մոռացիր, որ միությունը կենսալի լինելու նշանն է, իսկ տարանջատումը փտելու, դիակի ստույգ նշանն է:



Դորոթեոս Գազացի (505-565), «Հոգևոր ուսուցումներ», XI, 115.

Մի օր, մի սուրբ ծերունի իր աշակերտների հետ գտնվում էր մի տեղ, ուր տարբեր չափսերի բազմաթիվ կիպարիսներ կային, փոքր ու մեծ: Ծերունին ասաց աշակերտներից մեկին. «Արմատախիլ արա այս կիպարիսը»: Դա մի շատ փոքրիկ, դալար տունկ էր, և եղբայրն այն իսկույն արմատախիլ արեց միայն մի ձեռքով: Ծերունին նրան մի ուրիշ կիպարիս ցույց տվեց, առաջինից ավելի մեծը, և ասաց. «Սա էլ արմատախիլ արա»: Եղբայրն այն երկու ձեռքերով ցնցեց և ապա արմատախիլ արեց: Ծերունին նրան մի ուրիշն էլ ցույց տվեց, է՛լ ավելի մեծը, և նա կարողացավ այն արմատախիլ անել ավելի ջանք գործադրելով: Նրան տակավին մի ուրիշն էլ ցույց տվեց, շատ ավելի մեծը, աշակերտը երկար ժամանակ ցնցեց այն, բայց մեծ ջանքով ու քրտինքով միայն կարողացավ արմատախիլ անել նաև այս մեկը: Ի վերջո, ծերունին նրան ցույց տվեց մի ուրիշը ևս, նախորդներից ավելի մեծը, և աշակերտը, իր բոլոր ջանքերով հանդերձ, չկարողացավ այն արմատախիլ անել: Ծերունին տեսնելով, որ աշակերտը չէր կարողանում արմատախիլ անել այդ ծառը, եղբայրներից մեկին պատվիրեց ոտքի կանգնել և օգնել նրան, և այդպիսով՝ երկուսով կարողացան արմատախիլ անել այդ ծառը: «Ահա՛, այսպես է տեղի ունենում նաև մոլությունների դեպքում, եղբայրներ», ասաց հայնժամ ծերունին եղբայրներին. «քանի դեռ փոքր են, եթե ուզում ենք, կարող ենք հեշտորեն արմատախիլ անել դրանք: Բայց եթե անտեսում ենք, որովհետև փոքր են, գնալով ամրանում են, և որքան ավելի են ամրապնդվում, այնքան ավելի ջանք պետք է գործի դնենք՝ դրանք արմատախիլ անել կարողանալու համար: Իսկ եթե, ապա, չափից ավելի են հզորանում մեր դեմ, այլևս չենք կարողանում արմատախիլ անել դրանք, հակառակ մեր բոլոր ջանքերի, և միայն մի հույս է մնում. որ մեզ օգնության հասնեն Սրբերը, որոնք – Աստծուց հետո – խնամք ու հոգատարություն ունեն մեր հանդեպ»: