Հեղինակի խօսք



Զատկական մի հնագույն անանուն ճառից

[...] Քանի որ համընդհանուր ճակատամարտը, ուր Հիսուսը կռվում էր, հաղթանակի ճակատամարտն էր, Նա նախևառաջ պսակվեց փշերով, երկրի երեսից ջնջելու համար որևէ անեծք, Իր աստվածային գլխով արմատախիլ անելով մեղքից ծնված նրա փշերը: Ապա, Վիշապի դառը մաղձը խմելուց հետո, դրա փոխարեն մեր առաջ ընդարձակագույնս բացեց քաղցրության աղբյուրները, որոնք Իրենից բխեցին: [...] Նա բացեց Իր կողը, որից բխեցին սրբազան արյունն ու ջուրը, որոնք նշաններն են հոգևոր հարսանիքի, որդեգրության և միստիկական նոր ծնունդի: Արդարև, ասված է. «Նա ձեզ մկրտելու է Սուրբ Հոգով և կրակով» (Մտթ 3, 11). ջուրը՝ որպես «Սուրբ Հոգով», արյունը՝ որպես «կրակով»: [...] Երբ ավարտեց տիեզերական ճակատամարտը, [...] Նա հաստատուն մնաց տիեզերքի սահմանին, հաղթական կեցվածքով Իր անձի մեջ ցույց տալով հաղթանակի նշանը: Հայնժամ, Նրա երկարատև դիմադրության դիմաց, տիեզերքն այլայլվեց: [...] Քիչ էր մնացել, որ աշխարհն ամբողջ կործանվեր, [...] եթե մեծն Հիսուսը չփչեր աստվածային Հոգին, ասելով. «Հայր, քո ձեռքն եմ ավանդում իմ հոգին» (Ղկս 23, 46): Եվ երբ աստվածային Հոգին բարձրացավ, կենագործված ու ամրապնդված տիեզերքը գտավ մի նոր կայունություն: [...]



Քոնրադ Դե Մեեսթեր

Եթե երկրագնդի ամենամեծ մեղավորը, մահվան պահին զղջալով իր բոլոր մեղքերի համար՝ հոգին ավանդում է սիրո գրկախառնման մեջ, Աստված իսկույն, առանց հաշվի առնելու մի կողմից այն բազմաթիվ շնորհները, որոնք այդ տարաբախտը արհամարհել էր, իսկ մյուս կողմից՝ այն բոլոր ոճիրները, որոնք գործել էր, հաշվի է առնում միայն այդ վերջին աղոթքը և նրան ընդունում է, անհապաղ, Իր ողորմության գրկախառնության մեջ։



Սբ. Գրիգոր Նազիանզացի

[Հիսուսն] Իբրև մարդ մկրտվեց, բայց իբրև Աստված ջնջեց մեր մեղքերը. մաքրագործման կարիք չուներ, այլ՝ կամենում էր սրբացնել ջրերը: Իբրև մարդ փորձության ենթարկվեց, բայց իբրև Աստված հաղթեց, և մեզ հորդորում է վստահասիրտ լինել, որովհետև Ինքը «հաղթել է աշխարհին» (Հվհ 16, 33): Քաղց զգաց, բայց կերակրեց հազարավոր անձանց, և Ինքն է «կենդանի հացը, երկնային հացը» (Հվհ 6, 41): Ծարավեց, բայց հայտարարեց. «Եթե մեկը ծարավի է, թող իմ մոտ գա և խմի» (Հվհ 7, 37): Իմացավ, թե ի՛նչ է հոգնությունը, բայց Ինքն է հանգիստը «նրանց, ովքեր ուժասպառ են և չափազանց բեռնավորված» (Մտթ 11, 28): [...] Աղոթում է, բայց ընդունում է աղոթքները: Արտասվում է, բայց չորացնում է արցունքները: Հարցնում է, թե ուր են դրել Ղազարոսին, որովհետև մարդ է. բայց նրան հարություն է տալիս, որովհետև Աստված է: Ծախվում է, այն էլ ցածր գնով՝ երեսուն արծաթադրամ, բայց փրկագնում է աշխարհը, այն էլ թանկ գնով՝ Իր սեփական արյամբ: [...] Ուժասպառ եղավ և վերքերով պատված, բայց բուժեց ամեն հիվանդություն ու տկարություն: Փայտի վրա բարձրացվեց և նրա վրա գամվեց, բայց կյանքի ծառով մեզ կրկին ոտքի է կանգնեցնում: [...] Մահացավ, բայց ապրեցնում է, և Իր իսկ մահով խորտակեց մահը: Թաղվեց, բայց հարություն առավ: Իջավ դժոխք, բայց այնտեղից դուրս բերեց հոգիներին:



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Անտեղիտալի եղիր հավատքին և վարքին վերաբերվող հարցերում: – Բայց քաղցրաբարո եղիր խոսքիդ ու վարմունքիդ կերպի մեջ: – Հուժկու պողպատից կռված լախտ եղիր, բամբակյա պատյանով պարուրված: Անզիջում եղիր, բայց ո՛չ բիրտ:



Անհայտ Հեղինակ

Երբ տալիս ես, միշտ մի քիչ քեզնից ավելացրու այն բանին, ինչ տալիս ես. մի թռիչք քո մտքից, մի բաբախյուն քո սրտից, մի թրթռոց քո հոգուց։ Եվ տված կլինես ավելին։ Երբ տալիս ես, միշտ տուր ժպիտը շուրթերիդ, ավելացրու ապա մի ափ բերկրանք և ուրախություն, և ամեն բան պարզիր սիրո ձեռքով։ Եվ տված կլինես ավելին։ Երբ տալիս ես, մի՛ մտածիր ինչ որ մի բան ետ վերադարձնելու մասին, և ետ կվերադարձնես շա՜տ ավելին, իսկո՛ւյն. տված լինելու ուրախությունը և էգոիզմիդ դեմ հաղթանակը։ Եթե, երբ տալիս ես, տաս նաև ինքդ քեզ, կտաս ավելին և կստանաս ավելին։



Լուիջի Սփիլլա

Դու, ո՜վ Տեր, շարունակում ես թերթել կյանքիս վիպակի էջերը, և այնտեղ շարունակ ավելացնում ես խաղաղության ու ներման խոսքեր. ո՜վ Տեր, Դու անդադար կանչում ես ինձ ու հարցաքննում, թեև ընդունակ չեմ մեկնաբանելու Քո ձայնը, թեև շարունակում եմ ավազե դղյակներ կառուցել իմ համար։ Դու հետևում ես ինձ, միշտ անցնում ես կողքովս, աննկատ կերպով, և քնքշորեն փաղաքշում ես ինձ Քո նուրբ շոյանքով, այնքան ժամանակ, մինչև որ խանդակաթ համբույրդ չորացնում է արցունքն իմ վերջին։ Դու, ո՜վ Տեր, չես հրաժարվում երբեք մահվան ճիրաններից ազատելու նաև խուլերին, ձախողվածներին, վհատվածներին, և բոլոր նրանց, ովքեր համառորեն հրաժարվում են արբենալ Քո հավիտենական վերածնող Շնչով, որովհետև Դու, ո՜վ Տեր, մահվանը հաղթանակող անմահ Կյանքն ես։



Սուրբ Օգոստինոս

Մարդիկ այնքա՜ն են զմայլվում ի տես լեռների բարձրության, օվկիանոսի ընդարձակության, աստղերի պտույտի, բայց իրենք իրենց կողքով անցնում են առանց զմայլվելու։



Սբ. Պետրոս Ոսկեխոս (...-450)

Այս երեք բաները - աղոթք, պահք, ողորմություն - երեք չեն, այլ՝ միայն մեկ բան, և կյանք են ստանում մեկը մյուսից։ Պահքը աղոթքի հոգին է, իսկ ողորմությունը պահքի կյանքն է։ Ոչ ոք թող չբաժանի դրանք իրարից, քանի որ չեն կարողանում առանձին մնալ։ Ով դրանցից միայն մեկն ունի, կամ չունի բոլոր երեքը միասին, ոչինչ չունի։ Ուստի, ով աղոթում է, թող պահք պահի։ Ով պահք է պահում, թող ողորմած լինի։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

Շատ հաճախ հոգնած ենք, հուսախաբ, տխուր, զգում ենք ծանրությունը մեր մեղքերի, կարծում ենք, թե է՛լ չենք կարող։ Չպետք է փակվենք ինքներս մեր մեջ, չպետք է կորցնենք վստահությունը, երբեք չպետք է վհատվենք. գոյություն չունեն այնպիսի իրավիճակներ, որոնք Աստված չի կարող փոխել։



Ռայներ Մարիա Ռիլքե

« Ուզում եմ խնդրել ձեզ իմ բոլոր ուժերով [...] համբերություն ունենալ այն բոլոր խնդիրների նկատմամբ, որոնք տակավին լուծված չեն ձեր սրտում, և փորձել գնահատել ու սիրել այդ խնդիրներն ինքնին իբրև կղպված սենյակներ և մի շատ անծանոթ լեզվով գրված գրքեր։ Իսկույն մի՛ փնտրեք պատասխանները, որոնք չեն կարող տրվել ձեզ, որովհետև չեք կարող դրանք այժմ ապրել։ Եվ հենց սրանում է կայանում ողջ խնդիրը. հարկավոր է ամեն բան ապրել։ Ապրեցեք այժմ հարցերն ու խնդիրները։ Թերևս այդպիսով կամաց կամաց կսկսեք, առանց նույնիսկ զգալու, ապրել պատասխանը մի հեռավոր օրվա մեջ »։



Բռունո Ֆեռռեռո

Մի կիրակի, կեսօրին մոտ, մի երիտասարդ կին խոհանոցում կանաչեղեն էր լվանում, երբ իրեն մոտեցավ ամուսինն ու, կնոջը մի քիչ ծաղրելու նպատակով, հարցրեց. «Կարո՞ղ ես ինձ ասել, թե այսօր առավոտյան ի՞նչ լսեցիր եկեղեցում, քարոզի ժամանակ»։ «Այս պահին չեմ հիշում», խոստովանեց կինը։ «Ուրեմն ինչո՞ւ ես եկեղեցի գնում և քարոզներ լսում, եթե հետո մոռանում ես»։ «Տե՛ս, սիրելիս. ջուրը լվանում է կանաչեղենը, բայց չի մնում ամանում. և չնայած այն բանի, որ ջուրը հոսել գնացել է, կանաչեղենը լիովին մաքրվել է»։ Կարևորը անգիր սովորելը չէ։ Կարևորը թողնելն է, որ Աստծո Խոսքը «լվանա» մեր սիրտն ու հոգին։



Զատկական մի հնագույն անանուն ճառից

Ո՜վ աստվածային Զատիկ, [...] քո շնորհիվ կործանվեց խավարային մահը և կյանքը տարածվեց ամեն ինչի վրա, երկնքի դռները բացվեցին, Աստված երևաց իբրև մարդ և մարդը բարձրացավ՝ դառնալով Աստված, քո շնորհիվ խորտակվեցին դժոխքի դռները: [...] Քո շնորհիվ հարսանեկան վիթխարի սրահը լցվեց, ամենքը հագել են հարսանեկան զգեստներ և ոչ ոք դուրս չի նետվի հարսանեկան զգեստ չունենալու համար: [...] Քո շնորհիվ բոլորի մեջ բորբոքվել է սիրո կրակը, հոգու և մարմնի մեջ, և այդ կրակը սնունդ է առնում Քրիստոսի ձեթից:



Ռընե Բազեն (1853-1932)

Ֆրանսիացի գրող Ռընե Բազենը պատմում է, որ մի Կիրակի օր մտել է մի եկեղեցի։ Քահանան այդ պահին Աստվածաշնչյան պատմություններ է պատմելիս եղել երեխաների մի խմբի։ Հասել է Հիսուսի չարչարանքների ու խաչելության պատմության պահը և նա մեծ հուզմունք է կարդացել երեխաների դեմքին։ Հարցրել է. «Իսկ եթե մենք լինեինք Հուդայի տեղը, տեսնելով, թե ինչպես է Հիսուսը մահանում այդքա՜ն մեծ սեր դրսևորելով, ի՞նչ կանեինք»։ Երեխաներից ամենափոքրը ոտքի է կանգնել ու քաղցրությամբ, բայց միաժամանակ հաստատակամությամբ ասել. «Ես, եթե Հուդայի տեղը լինեի, հուսահատվելու փոխարեն կվազեի Հիսուսի մոտ, Նրա գիրկը կնետվեի, և ձեռքերովս Նրա վզին փաթաթվելով՝ կգոռայի. ''Հիսուս, ներիր ինձ''»։



Անհայտ Հեղինակ

Դաստիարակել՝ նշանակում է նվիրվել որպես օրինակ։ Իրական, ճշմարիտ, անխաբ դասերը, այն դասերը, որոնք կաղապարում են ինքնությունը, գործերն ու արարքներն են, որ կատարում ես։



Եր. Շառլ Դը Ֆուքո

Աստված օգտագործում է ընդդիմադիր քամիները՝ մեզ նավահանգիստ հասցնելու համար։