Հեղինակի խօսք



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

« Այսօրվա տնտեսագիտությունը ավելի շատ մասնագիտացել է անհատական բարեկեցության վայելքի ոլորտում, բայց լայնորեն կիրառում է ընտանեկան կապերի շահագործումը։ Սա ծանր և լուրջ հակասություն է։ Ընտանիքում կատարվող վիթխարի աշխատանքը ի նկատի չի առնվում հաշվեկշիռներում, բնականաբար։ Փաստացի, տնտեսագիտությունն ու քաղաքականությունը ագահ են այս հարցում։ Եվ սակայն, անձի ներքին կազմավորումը և գորովների հասարակական շրջանառությունը հենց ընտանիքի մեջ են գտնում իրենց հիմնասյունը։ Եթե այն մեջտեղից վերացնեք, ամեն բան կփլուզվի »։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

« Մարիամը մեզ սովորեցնում է բաց չթողնել նպաստավոր պահը, երբ Հիսուսն անցնում է մեր կյանքի միջով և պատրաստակամ ու վեհանձն պատասխան է ակնկալում մեզնից։ [...] Բանը (*), որ օթևան գտավ Մարիամի կուսական արգանդի մեջ, [...] գալիս է կրկին ու կրկին բախելու յուրաքանչյուր քրիստոնյայի սրտի դուռը։ Մեզնից յուրաքանչյուր ոք կանչված է պատասխանելու, Մարիամի նման, իր անձնական ու անկեղծ «այո՛»ն արտասանելով, սեփական անձը լիովին դնելով Աստծո և Իր ողորմության, Իր սիրո տրամադրության ներքո »։ (*) Գրաբարյան «բան» եզրը (հունարեն՝ լոգոս), որ սովորաբար թարգմանվում է որպես «խոսք», բայց կարող է նշանակել նաև «միտք», «իմաստ», բան-ականության, բան-ավորության արմատն է, որով մատնանշվում է գոյություն ունեցող ամեն ինչի գոյութենական իմաստը և հակառակվում է անիմաստությանը, ան-բան-ությանը, ան-բան-ականությանը։ Հատկանշական է, որ հայերենում գոյություն ունեցող ամեն ինչ մատնացույց է արվում որպես «մի բան», այսինքն՝ իր մեջ բանականություն պարունակող միավոր։ Գրվելով մեծատառով, «Բան» («Լոգոս»), հասկանում ենք Աստվածային Միտքը, Իմաստությունը, Խոսքը (Ամենասուրբ Երրորդության երկրորդ Անձը՝ Որդին), որը ստեղծված որևէ բանականության արմատն ու աղբյուրն է, որից կտրվելու, հեռանալու դեպքում ամեն բան դառնում է անբան, իմաստազուրկ, հակասական, անտրամա-բան-ական։



Ռոզալբա Մանես, Մարցիա Ռոգանտե

« Քանի որ Աստված Ինքն է կյանքի ակունքը, սրանից հետևում է, որ սեփական անձի ներսում փակվելը՝ Նրա դեմ ապստամբելով և Նրանից հեռանալով, համապատասխանում է սեփական անձի դեմ գործելուն, սեփական շահերը պաշտպանելու խաբեական փորձ կատարելով։ Սա ինքնախաբեություն է, որ հասցնում է սեփական անձը երբեք ամբողջովին լիակատար չզգալու շարունակական խորը ցավին, որից ծնվում է ինչ որ մի բանի անդադար պակասելու զգացումը, որից էլ ծնվում են տխրությունն ու ընկճվածությունը »։



Ն.Ս. Հովհաննես Պողոս Առաջին Պապ (1912-1978)

« Ես կամենում եմ լինել հայր, ընկեր, եղբայր, որն իբրև ուխտավոր և առաքյալ՝ գնում է գտնելու բոլորին, գալիս է՝ բերելու խաղաղությունը, հավատքի մեջ հաստատելու զավակներին ու եղբայրներին, պահանջելու արդարություն, պաշտպանելու տկարներին, գրկելու աղքատներին, հալածվածներին, մխիթարելու բանտարկյալներին, աքսորվածներին, հայրենիքից զրկվածներին և հիվանդներին »։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

« Քրիստոնյան չի կարող ձանձրանալ. առավելագույն դեպքում ՝ կարող է համբերել։ Նա գիտի, որ միշտ միաձև ընթացող օրերի միակերպության մեջ անգամ թաքնված է շնորհի մի խորհուրդ »։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

« Ահա՛ թե ում համար է Հիսուսը եկել. մեղավորների՛ համար, ո՛չ թե արդարների։ Այս վերջիններն Իր կարիքը չունեն »։



Սբ. Հովհաննես Խաչ (1542-1591)

« Որպեսզի հասնես համ առնելու ամեն ինչից, մի՛ ցանկացիր համ առնել ոչ մի բանից։ Որպեսզի հասնես տիրապետելու ամեն ինչի վրա, մի՛ ցանկացիր տիրապետություն ունենալ ոչ մի բանի վրա։ Որպեսզի հասնես լինելու ամեն ինչ, մի՛ ցանկացիր լինել ոչինչ։ Որպեսզի հասնես ամենի ճանաչողությանը, մի՛ ցանկացիր ճանաչել ոչինչ ոչ մի բանի մեջ։ Որպեսզի հասնես այն բանին, որն այժմ չես վայելում, պետք է անցնես այնտեղով, ուր չես վայելում։ Որպեսզի հասնես այն բանին, ինչը որ չգիտես, պետք է անցնես այնտեղով, որտեղ չգիտես։ Որպեսզի հասնես ունենալու այն, ինչը չունես, պետք է անցնես այնտեղով, որտեղ այժմ ոչինչ չունես։ Որպեսզի հասնես այն բանին, որն այժմ չես, պետք է անցնես այնտեղով, որտեղ այժմ չես »։



Նիքու Շթայնհարդթ

« Քրիստոսի Աստվածը միշտ ներկա է, բայց երբեք չի ցանկանում խախտել մեր ամբողջական ազատությունը: Կանգնած է դռան դիմաց և, ամենայն փափկանկատությամբ, բախում է: Ներս չի մտնում, եթե Իրեն չեն հրավիրում: Չի հարցնում և Նրան չի հետաքրքրում, թե Իրեն հրավիրողն արժանի՞ է Իրեն, կամ ո՛չ. միակ բանը, որ Նրան իրոք հետաքրքրում է, իմանալն է, որ Իրեն հրավիրողն իսկապես ազատ է իր հոգում և սրտանց ցանկանում է ընդունել Իրեն »:



Բրենթ Սիմպսըն

Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմից անմիջապես հետո, Լոնդոնում, մի ցուրտ առավոտյան, ամերիկացի մի զինվոր ետ էր վերադառնում իր զորամաս, երբ փողոցներից մեկի անկյունի վրա մի փոքրիկ որբ տղա տեսավ, որը քիթը ապակուն սեղմած՝ միաժամանակ զմայլված ու տխուր հայացքով նայում էր հրուշակեղենի արհեստանոցի ներսը։ Այնտեղ հացթուխը խմոր էր պատրաստում անուշահամ փքաբլիթների համար։ Զինվորը մի պահ կանգ առավ, ապա տղային մոտենալով՝ հարցրեց. «Տղաս, կուզե՞ս փքաբլիթներ ուտել»։ Տղան շատ զարմացավ և ընդամենը կարողացավ շշնջալ. «Օ՜հ, այո՜, ես շատ եմ ուզում»։ Զինվորը ներս մտավ, մեկ տասնյակ փքաբլիթներ գնեց, վերադարձավ տղայի մոտ, ժպտաց նրան, քնքշորեն շոյեց նրա գլուխը և փքաբլիթների տոպրակը նրան մեկնելով՝ ասաց. «Ահա՛, վերցրու»։ Ապա շրջվեց, որպեսզի շարունակի իր ճանապարհը, բայց զգաց, որ տղան ետևից քաշեց իր վերարկուն։ Ետ շրջվեց և ահա այս հարցը լսեց. «Պարոն, Դուք երևի թե Աստվա՞ծն եք»։ Երբ սիրում ենք, Աստծո փոխանորդներն ենք դառնում մեկս մյուսի համար։ Չէ՞ որ Աստված Սեր է։



Էդիթ Ուարթըն (1862-1937)

Լույս տարածելու երկու ձև կա. լինել ճրագը, կամ էլ՝ հայելին, որն անդրադարձնում է այդ ճրագի լույսը։



Սբ. Թերեզա Կալկութացի (1910-1997)

Աստված է, որ ինձ սովորեցրել է սիրել։ Սովորել եմ Նրանից, միմիայն Նրանից։



Սբ. Բեռնադեթ Սուբիրու (1844-1879)

Կուզենայի, որ գրի առնվեին Սրբերի ունեցած թերությունները, և այն բոլոր ջանքերը, որ նրանք գործադրել են իրենց վարքը սրբագրելու համար։ Դա մեզ շատ ավելի օգտակար կլիներ, քան նրանց գործած հրաշքների ու նրանց ապրած հափշտակությունների պատմությունները։



Բռունո Ֆորտե, Եպիսկոպոս

Աստծո լռությունը մեր ազատության գոյատարածքն է։



Սբ. Հովհան Ոսկեբերան (344/354-407)

Ի՞նչ է սրբագործված հացը։ – Քրիստոսի Մարմինը։ Իսկ ի՞նչ են դառնում նրանք, ովքեր հաղորդվում են։ – Քրիստոսի Մարմինը։ Ո՛չ բազմաթիվ մարմիններ. միայն մի Մարմին, Քրիստոսի՛ Մարմինը։



Ն.Ս. Հովհաննես Պողոս Առաջին Պապ (1912-1978)

Ինչ որ մեկը կարող է ասել. բայց ես ընդամենը մի խեղճ մեղավոր եմ։ Կպատասխանեմ նրան այնպես, ինչպես պատասխանեցի մի անծանոթ տիկնոջ, որը շա՜տ տարիներ առաջ եկել էր իմ մոտ խոստովանվելու։ Հոգեպես վհատված էր, որովհետև – ասում էր – բարոյական գետնի վրա փոթորկալից կյանք էր ունեցել։ Կարո՞ղ եմ հարցնել, – ասացի, – թե քանի՞ տարեկան եք։ Երեսունհինգ, պատասխանեց։ Երեսունհի՞նգ։ Դուք կարող եք դեռ քառասուն կամ հիսուն տարի ապրել, և տակավին շա՜տ բարիք գործել։ Ուստի, քանի որ զղջացել եք, բարեբախտաբար, անցյալի մասին մտածելու փոխարեն շրջվեք դեպի ապագան և նորոգեցեք, Աստծո օգնությամբ, Ձեր կյանքը։ Մեջբերեցի նաև Սբ. Ֆրանցիսկոս Սալեզացու խոսքը, ուր նա խոսում է «մեր թանկարժեք թերությունների մասին»։ Բացատրեցի. Աստված չի սիրում մեղքերը, որովհետև մեղքեր են։ Մյուս կողմից, սակայն, որոշակի առմամբ համբերում է դրանց, քանի որ Իրեն դրանք առիթ են տալիս դրսևորելու Իր ողորմությունը, իսկ մեր համար դրանք առիթ են խոնարհության, ինչպես նաև հասկանալու և կարեկցելու մեր մերձավորներին, երբ նրանք նույնպես հայտնվում են նման իրավիճակներում։