Հեղինակի խօսք



Ժորժ Բեռնանոս (1888-1948)

Եկեղեցին բարենորոգողների կարիք չունի, այլ միայն ու միայն՝ Սրբերի։



Դիտրիխ Բոնհոֆֆեր (Սուրբ Ծնունդ, 1943թ.)

Խավար է տիրում իմ մեջ, բայց Քո մոտ գերառատ է լույսը։ Միայնակ եմ ես, բայց Դու ինձ չես լքում։ Սարսափահար եմ, բայց Քեզնից ստանում եմ հարկավոր օգնությունը։ Անհանգիստ եմ, մտամոլոր, բայց Քեզնից գալիս է խաղաղությունը։ Իմ մեջ դառնություն կա, բայց Քո մոտ կա համբերություն։ Ես չեմ ճանաչում Քո ճանապարհները, բայց Դու գիտես իմ կյանքի ուղին։



Ռաբինդրանաթ Թագոր

Դու ինձ աղքատ ստեղծեցիր, աստղերի ժպիտով միայն շրջապատված. Դու ինձ մի սիրտ տվեցիր, ճանապարհների երկայնքին մուրացկան։ Անցա, իբրև պանդուխտ, դռնե դուռ ընկած, և, երբ իմ տոպրակը լցվում էր, Դու ինչ որ մեկին ուղարկում էիր կողոպտելու ինձ։ Իմ երկար օրվա ավարտին եկա տրտնջալու Քո հարուստ Տան դռան շեմին. ահա՛ իմ զամբյուղը դատարկ։ Բայց տեսա, թե ինչպես ես վար իջնում և ձեռքիցս բռնում, և հայտնվեցի կողքիդ, Քո գահին բազմած։



Անհայտ Հեղինակ

Ընկերության (նաև և հատկապես ամուսնական ընկերության) տաճարի կառուցումը երբեք չի ավարտվում։ Այն փլուզվում է և քարը քարի վրա չի մնում, եթե ամեն առավոտ չենք աշխատում կրկին ու կրկին։ Ամեն անգամ, որ արևը ծագում է, հարկավոր է սիրել ընկերոջը մի նոր սիրով, դիտել նրան մի նոր ուշադրությամբ, ներել նրան մի նոր կարեկցանքով ու հասկացողությամբ։ Նրա հետ քայլելու համար հարկավոր է փոխակերպվել, լիովին բացել սեփական հոգու պատուհանները, որպեսզի քամին սրբի ու հեռու տանի սովորույթների փոշին։



Ջոն ՄըքՔարթի

Հոգևոր կյանքի մարտահրավերն իմ համար կայանում է Աստծո գեղեցկությունն ամեն ինչում տեսնելու մեջ։ Մի՞թե Աստվածաշունչը չի ասում, որ ոչինչ չի կարող բաժանել մեզ Աստծո սիրուց (հմմտ. Հռմ 8, 38-39)։ Դժոխքի ամենամութ փոսն անգամ չի կարող թաքնվել հարուցյալ Աստծո գեղեցկության դիմաց։



Հայր Պրիմո Մացցոլարի (1890-1959)

Քահանան ճշմարիտ քահանա է, երբ անհետանում է. երբ իր առջևում, ետևում, վերևում, շուրջբոլորը զգալ ու տեսնել է տալիս Ինչ-Որ-Մեկի ներկայությունը։



Լուիջի Մարիա Էպիքոկո

« Բերկրանք՝ չի նշանակում խնդիրների բացակայություն։ Ճշմարիտ բերկրանքը մի բան է, որ հիմնվում է Խաչի վրա »։



Պաուլո Կոելյո, «Մաքթուբի պատմվածքները»

Մի իսպանացի թագավոր կար, որ շատ էր հպարտանում իր տոհմի նախնիներով։ Ինչպես նաև մեկն էր, որ հայտնի էր ավելի տկարների հանդեպ իր անգութ նկարագրով։ Մի օր, իր տարեց խորհրդականների ընկերակցությամբ, նա քայլում էր Արագոնայի դաշտերից մեկում, ուր տարիներ առաջ իր հայրը զոհվել էր ճակատամարտի ժամանակ։ Հանկարծ նրան հանդիպեց մի սրբակենցաղ մարդ, որը ճակատամարտի դաշտում ոսկորների մի հսկայական կույտ էր հավաքել, և դեռ հավաքում էր։ «Այս ի՞նչ ես անում», հարցրեց թագավորը։ «Պատիվ և փա՜ռք Ձերդ Վսեմությանը», պատասխանեց սրբակենցաղ մարդը։ «Երբ իմացա, որ Իսպանիայի թագավորը գալիս է այստեղ, որոշեցի գտնել Ձեր հոր ոսկորները, որպեսզի Ձեզ հանձնեի։ Բայց որքան էլ որ փնտրում եմ, չեմ կարողանում գտնել։ Ոչնչով չեն տարբերվում գյուղացիների, աղքատների, մուրացկանների ու ստրուկների ոսկորներից»։



Հայր Լուիջի Ջուսսանի (1922-2005)

Ո՜վ Աստված, այնպես արա, որ մի ամբողջական դրականություն առաջնորդի իմ հոգին որևիցէ իրավիճակում, որում գտնվելու կլինեմ, որևիցէ անարդարության մեջ, որ կզգամ, որ ծանրանում է իմ վրա, որևիցէ խավարի մեջ, որ կպատի ինձ, որևիցէ թշնամության, որևիցէ մահվան մեջ, որ կհարձակվի իմ վրա, որովհետև Դու, որ ստեղծել ես գոյություն ունեցող ամեն բան, բարության կողմն ես։ Դու դրական վարկածն ես այն ամեն ինչի վերաբերյալ, որ ես ապրում եմ։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

« Հավատքը սնվում ու կերակրվում է հիշողությամբ։ Հիշողությունն այն Դաշինքի, որ Տերը կնքել է մեր հետ. Նա մեր հայրերի ու նախնիների Աստվածն է։ [...] Ընտանիքի պատմությունը «երբեք մոդայից դուրս չի գալիս»։ Կարող են հին երևալ պապիկ-տատիկների հագուստներն ու վարսահարդարման ձևերը, կարող են խամրել նրանց լուսանկարների գույները, բայց մեր ծնողների գորովն ու խիզախությունը, որոնք իրենց կյանքերը ծախսեցին այն նպատակի համար, որ մենք կարողանայինք այստեղ լինել և ունենալ այն, ինչ ունենք, հրեղեն բոցեր են, որ վառվում են յուրաքանչյուր ազնիվ սրտի մեջ »։



Լուիջի Մարիա Էպիքոկո

« Այն, ինչը որ մեզ սրբացնում է, մեր պարտականությունների կատարումն է հոգևոր ներքին ազատությամբ »։



Պաուլո Կոելյո, «Մաքթուբի պատմվածքները»

Աստվածամայրը, Մանուկ Հիսուսին գրկում, որոշել էր Երկիր իջնել՝ մի վանք այցելելու։ Հպարտությամբ, բոլոր վանականները երկար շարքի կանգնեցին, որպեսզի հերթով ներկայանային Սուրբ Կույսին և իրենց հարգանքի տուրքը մատուցեին։ Նրանցից մեկը մի քանի բանաստեղծություն արտասանեց սքանչելի առոգանությամբ, մյուսը ցույց տվեց հիանալի մանրանկարները, որ պատրաստել էր Աստվածաշնչի համար, իսկ երրորդն անգիր ասաց բոլոր Սրբերի անունները։ Եվ այսպես, մեկը մյուսի ետևից, բոլոր վանականներն իրենց հարգանքը մատուցեցին Աստվածածնին ու Մանկանը։ Միայն վանքի ամենախոնարհ վանականը մնաց վերջում, որը երբեք չէր ուսանել իր ժամանակվա սրբազան գրականությունը։ Իր ծնողները պարզ մարդիկ էին եղել, որ աշխատել էին մոտակա քաղաքի կրկեսում, և նրան միայն մի բան էին սովորեցրել. գունավոր գնդակներ նետել դեպի օդ, հետո չթողնելով, որ գետին ընկնեն։ Երբ այս վանականի հերթը հասավ, մյուս վանականները ցանկանում էին ավարտել հանդիպումը, քանի որ համոզված էին, որ խեղճ լարախաղացը ցույց տալու կամ ասելու ոչ մի արժանի բան չուներ և կարող էր ստվեր գցել վանքի հեղինակության վրա։ Բայց նա էլ, իր սրտի խորքում, մի վիթխարի կարիք էր զգում ինչ որ մի բան նվիրելու Հիսուսին և Սուրբ Կույսին։ Ամոթխած կեցվածքով, ուստի, վանական եղբայրակիցների հանդիմանական խիստ հայացքներին մի կերպ դիմանալով, գրպանից դուրս հանեց մի քանի նարինջ, և սկսեց դրանք հերթով դեպի օդ նետել. որովհետև դա միակ բանն էր, որ գիտեր անել։ Միայն այդ պահին է, որ Աստվածածնի գրկում Հիսուս Մանուկը սկսեց նախ ժպտալ, ապա ծիծաղել, և հետո նաև ծափահարել Իր մանկական փոքրիկ թաթիկներով։ Եվ դեպի այդ վանականն է, որ Սուրբ Կույսը երկարեց իր ձեռքերը, և Հիսուս Մանկանը նրա գիրկը տվեց, թողնելով շոյել Նրան։



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

Աստված և մարդը մի հակադրության երկու ընդդիմադիր բևեռները չեն։ Աստված և մարդը մշտապես փնտրում են միմյանց, ձգտում են միության, որովհետև Աստված մարդու մեջ ճանաչում է Իր պատկերը, իսկ մարդն Աստծո մեջ ճանաչում է իր բնօրինակին և ինքն իրեն ճանաչում է միայն այն ժամանակ, երբ հայում է Աստծուն։ Սա՛ է ճշմարիտ իմաստությունը։



Դիտրիխ Բոնհոֆֆեր (1906-1945)

Տեր իմ Աստված, շնորհակալություն եմ հայտնում Քեզ իմ այս օրվա համար, որ ավարտվում է։ Շնորհակալություն եմ հայտնում Քեզ այն բանի համար, որ հանգիստ ես պարգևում մարմնին և հոգուն։ Քո աջն իմ վրա եղավ, պահպանեց ինձ և պաշտպանեց։ Ներիր այս օրվա սակավ հավատքի բոլոր պահերն ու ակամա անարդությունները։ Օգնիր ինձ ներելու բոլոր նրանց, ովքեր անարդար գտնվեցին իմ նկատմամբ։ Քեզ եմ վստահում իմ սիրելիներին, Քեզ եմ վստահում այս տունը, Քեզ եմ վստահում իմ մարմինն ու իմ հոգին։ Աստված, թող որ Սուրբ լինի Քո Անունը։



Կառլա Ձիքետտի

Որտե՞ղ ես, Տեր։ Հայտնվիր նաև ինձ։ Աչքեր ունեմ, բայց Քեզ չեմ տեսնում։ Ականջներ ունեմ, բայց Քո ձայնը չեմ լսում։ Փնտրում եմ Քեզ, բայց չեմ գտնում։ Որտե՞ղ ես, Տեր։ «Ես այնտեղ եմ, որտեղ դու չես ուզում գնալ, որտեղ դու չես ուզում տեսնել, որտեղ դու չես ուզում լսել, որտեղ դու չես ուզում ներել։ Ինձ չես գտնում, որովհետև փնտրում ես միայն ինքդ քեզ, քո սեփական անունը, քո ապահովությունները, քո գոհացումներն ու վարձատրությունները։ Ինձ կգտնես միայն այն ժամանակ, երբ կորոշես մտածել ո՛չ միայն քո մասին, այլ՝ Իմ, որ գտնվում եմ այնտեղ, որտեղ փրկեցի և դեռ շարունակում եմ փրկել քեզ. Խաչի վրա։ Ե՛կ, այնտե՛ղ կգտնես ինձ, իմ ողորմությունը, իմ և քո հարությունը։ Սպասում եմ քեզ։ Երանելի կլինես»։