Հեղինակի խօսք



Հայր Փիո Յանես

Իմ եղբայրը, ո՜վ Տեր, վախենում է մահից։ Նա, ո՜վ Տեր, չի ճանաչում մահը։ Նա, ո՜վ Տեր, մահվան մեջ տեսնում է այն, ինչ որ մահը իսկապես է. իր մեղքի գինը։ Նա, ո՜վ Տեր, մահից վախենում է, որովհետև չգիտի, որ իր մեղքի գինը Դու արդեն լրիվ վճարել ես։



Ռաբինդրանաթ Թագոր

Ամեն օր, ո՜վ Տեր կյանքի, կանգնելու եմ Քո առաջ։ Ափերս աղերսական դեպի Քեզ պարզած, ո՜վ համայն երկրի Աստված, կանգնելու եմ Քո առաջ։ Քո անափ երկնքի ներքո, ծածուկ լռության մեջ, խոնարհ սրտով, արտասուքով թրջված աչքերով, կանգնելու եմ Քո առաջ։ Այս բազմազան աշխարհում, աշխատանքի ծովափին, երկրի մարդկանց շարքերին խառնված, կանգնելու եմ Քո առաջ։ Երբ այս աշխարհում կվերջացնեմ իմ աշխատանքը, ո՜վ արքայից Արքա, միայնակ, լուռ, կանգնելու եմ Քո առաջ։



Առաքելական Սահմանադրություն

Ո՜վ Աստված, սրբացրու Մկրտության այս ջուրը, որպեսզի նրանք, ովքեր մկրտվում են, խաչվեն Քրիստոսի հետ, մահանան Նրա հետ, թաղվեն Նրա հետ, և հարություն առնեն շնորհիվ որդեգրության:



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Ամենանուրբ և ընտիր կերակուրն էլ, եթե ուտվում է խոզի կողմից (սա է իր անունը, առանց նրբաբանությունների), վերածվում է, լավագույն դեպքում ... , խոզի մսի: Հրեշտակներ լինենք, ազնվացնելու համար գաղափարները՝ դրանք յուրացնելով: – Կամ, գոնե, մարդ լինենք. փոխակերպելու համար կերակուրները հզոր ու գեղեցիկ մկանների, կամ էլ՝ կորովի ուղեղի ... ընդունակ՝ ըմբռնելու և պաշտելու Աստծուն: Բայց ... անբան կենդանիների չվերածվենք, շա՜տ շատերի նման:



Որոգինես Ադամանցիուս Աղեքսանդրացի (185-254թթ.)

Ինչ որ մի վայրում չէ, որ հարկավոր է փնտրել Աստծո ներկայությունը, այլ՝ գործերում, կյանքում, վարքի ու վարմունքի մեջ։ Եթե այս ամենն Աստծո համաձայն է, եթե կատարվում է Իր պատվիրանին համապատասխան կերպով, քիչ կարևորություն ունի հանգամանքը, թե դու տանն ես կամ թե հրապարակում, քիչ կարևորություն ունի, թե դու գտնվում ես թատրոնում. եթե դու ծառայում ես Աստծո Բանին, դու ապրում ես Իր ներկայությանը, մի՛ կասկածիր։



Սբ. Իգնատիոս Անտիոքացի (35-107թթ.)

Դուք բոլորդ, – միասին ու անհատաբար, – այն շնորհով, որ գալիս է Իր Անունից, հավաքվում եք միայն մեկ հավատքով և Հիսուս Քրիստոսի մեջ, [...] անբաժան մտքով լսելու Եպիսկոպոսի և քահանայից դասի խոսքը, բեկանելով [Սուրբ Պատարագի] մեկ միակ Հացը, որն անմահության դեղ է, հակաթույն՝ չմահանալու, այլ՝ Հիսուս Քրիստոսի մեջ ապրելու համար հավիտյան:



Որոգինես Ադամանցիուս Աղեքսանդրացի (185-254թթ.)

«Եվ կարողանաք հասկանալ բոլոր սրբերի հետ, թե ո՛րն է լայնությունը, երկարությունը, բարձրությունն ու խորությունը» (Եփս 3, 18): Քրիստոսի խաչը ունի այս բոլոր ծավալները. արդարև, նրա միջոցով «ելավ բարձունքները, գերեվարելով գերությունը» (Սղմ 67, 19), նրա միջոցով «իջավ մինչև դժոխքի ամենախորին հատակը». արդարև, խաչն ունի մի «բարձրություն» և մի «խորություն»: Եվ տարածվում է տիեզերքի ամբողջ վիթխարի ընդարձակության վրա, այսպիսով տարածելով իր «լայնությունն» ու իր «երկարությունը»: Եվ ով «խաչված է Քրիստոսի հետ», նա ճանաչում է այս խաչելության ուղղվածությունը, սա՛ է նա, ով հասկանում է «լայնությունը, երկարությունը, բարձրությունն ու խորությունը»:



Անապատի Հայրերի կյանքից

Աբբա Պամբոն հարցրեց Աբբա Անտոնին. «Ի՞նչ պետք է անեմ»: Ծերը պատասխանեց. «Մի՛ վստահիր քո արդարությանը, մի՛ վշտացիր անցյալի համար, այլ՝ զսպիր լեզուդ ու որովայնդ»:



Սբ. Իգնատիոս Անտիոքացի (35-107թթ.)

Շատ բաներ եմ հասկանում Աստծո մեջ, բայց ինքս ինձ չափավորում եմ, որպեսզի պարծենալով չկորչեմ։ Այժմ, իրոք, պետք է է՛լ ավելի զգույշ լինեմ և ուշադրություն չդարձնեմ նրանց, ովքեր հպարտանալու առիթներ են ինձ տալիս։ Արդարև, ովքեր ինձ գովում են, մտրակում են։ Այո՛, տառապել ուզում եմ, բայց չգիտեմ, թե արդյոք արժանի՞ եմ։ Եռանդս հայտնի չէ շատերին, բայց է՛լ ավելի է ինձ տանջում։ Ուստի կարիքն ունեմ հեզության, որով է լիովին պարտության մատնվում այս աշխարհի իշխանը։ Մի՞թե չէի կարող գրել ձեզ երկնային իրականությունների մասին։ Բայց քանի որ տակավին դեռահաս եք, վախենում եմ վնաս հասցնել ձեզ։ Եվ, - ներողամիտ եղեք, - չկարողանալով կրել դրանց կշիռը, թերևս դուք շնչահեղձ լինեք։ Ես ինքս էլ, որ շղթայված եմ և կարողանում եմ ըմբռնել երկնային իրականությունները, հրեշտակային նվիրապետությունը, իշխանությունների դասերը, տեսանելի ու անտեսանելի իրականությունները, սա դեռ չի նշանակում, թե արդեն աշակերտ եմ։ Դեռ շա՜տ բաներ են մեզ պակասում, որպեսզի մենք Աստծո պակասը չկրենք։



Հայր Էրմես Մարիա Ռոնքի

Աղոթել՝ չի նշանակում բանաձևեր արտասանել։ Հնարավոր է բազմապատկել սաղմոսներն ու շարականները, առանց հանդիպման գոնե մի նախազգացում ունենալու։ Եվ, այնուամենայնիվ, այդ դեպքում, գեթ աղոթում է մարմինը։ Գեթ աղոթում է ժամանակը, որը հացի նման բեկվում է Աստծո առաջ։ Բայց երբ մի նախադասություն, մի խոսք, մի լռություն աղոթքի ժամանակ հանկարծակի գրավում է հոգին, խայտալ է տալիս սիրտը, այդտեղ այդ պահին հարկավոր է կանգ առնել, խորասուզվել Աստծո այդ ներիմաց հայտնության մեջ, դադարեցնել խոսքերի բազմապատկումը, խոսքի կենտրոնում, սրտում գտնել լռությունը, Հոգին՝ որ հանգչում է Խոսքի մեջ։



«Աստվածաշնչի ընդհանուր ներածություն» հոդվածից

Աստծո բնության ճանաչումը մեր համար հնարավոր դարձնելուց բացի, Աստվածաշնչի ընթերցանությունը պետք է արթնացնի մեզնում մի վիթխարի սեր՝ Աստծո և մերձավորի նկատմամբ: Կարող ենք ուղղակիորեն ասել, որ եթե Աստվածաշնչի ընթերցանությամբ տվյալ անձը չի հասնում վերոհիշյալ սիրույն, չի հասնում Աստվածաշնչի իմաստի ըմբռնմանը. «Յուրաքանչյուր ոք, ով լիովին գիտակցում է, թե Օրենքի լրումը սերն է, որ բխում է մաքուր սրտից, բարի խղճից և անկեղծ հավատքից (հմմտ. 1Տմ 1, 5), վստահությամբ թող նվիրվի աստվածային Գրքերի բացատրմանը, ամեն ինչից վեր դասելով նրանց շուրջ ծանոթությունը: [...] Ով կարծում է, թե հասկացել է աստվածային Գրքերը, կամ նրանց մի մասը, բայց այդ հասկացողությունը չի վերածում Աստծո և մերձավորի նկատմամբ սիրո, իրականում դեռևս չի հասկացել Աստվածաշնչի պատգամը» (Սբ. Օգոստինոս, «Քրիստոնեական Վարդապետության մասին», 1, 36, 40; 1, 40, 44):



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր

Ճիշտ և լավ վարվեցիր, ... թեև այդքա՜ն ցած գլորվեցիր: – Լավ վարվեցիր, որովհետև խոնարհվեցիր, որովհետև ուղղվեցիր, որովհետև հույսով լցվեցիր, և հույսը քեզ նորից առաջնորդեց դեպի Սերը: – Այդպիսի շշմած հայացք մի՛ ընդունիր. այո՛, ճիշտ և լավ վարվեցիր: – Գետնից ոտքի կանգնեցիր: «Վե՛ր կաց», դարձյալ հնչեց զորեղ ձայնը, «և քայլի՛ր»: – Օ՛ն, ուրեմն, գործի անցիր:



Թովմա Գեմբացի, «Նմանություն Հիսուս Քրիստոսի» գրքից

Մեծագույն արժեք է սերը, գերազանց բարիք: Չի կարոտում այլոց օգնությանը, ծանրակիր բեռները թեթևացնում է և անայլայլ հոգիով տանում կյանքի բոլոր անհավասարությունները: Սերը կրում է բեռներն առանց հոգնության և քաղցրացնում է ամեն տեսակ դառնությունները: Վեհ ու վսեմ է աստվածային սերը, սրբության ասպարեզում մղում է մեծագործությունների, խրախուսում է ձգտելու միշտ ավելի կատարյալին: Սիրո անդադրում փափաքն է կատարելության ուղին, սերը չի շղթայվում երկրային ստորին իրողություններին: Սերը տենչում է ազատ լինել՝ զերծ մնալով երկրային կապերից, որպեսզի չմթագնի իր տեսողությունը, որպեսզի անցողիկ հարմարավետությունները չշեղեն իրեն ուղղության ճանապարհից, և որպեսզի չբեկվի վշտերի ծանրության ներքո: Գոյություն չունի աստվածային սիրուց առավել քաղցրիկ իրողություն, առավել հզոր, առավել երկնասլաց ու վեհ, առավել սրտազեղ ու պանծալի, առավել զվարթ ու զվարթարար, առավել վեհանձն, առավել կատարյալ, լինի Երկնքում, թե երկրի վրա: Քանի որ սերը Աստծուց է բխում, չի կարող խաղաղություն գտնել ստեղծված իրողություններում, այլ միայն դրանց Արարչի մոտ: Սիրող հոգին սլանում է, սավառնում, հրճվում. ազատ է և ոչ ոք չի կարող կասեցնել նրա ընթացքը: Տալիս է ամեն բան բոլորի համար, և իրեն հարկավոր ամեն բան գտնում է ամեն ինչում, որովհետև իր հանգիստը գտնում է այն Միակի մոտ, որը գերագույնն է ընդմեջ բոլոր բարիքների, և որից են սկիզբ առնում և բխում բոլոր բարիքները: Սերն ուշադրություն չի դարձնում պարգևին, այլ ամեն ինչից վեր՝ ուղղվում է դեպի Պարգևողը: Սերը սահման չի ճանաչում, բռնկում ու հրդեհում է առանց չափի զգացման: Սերը չի զգում բեռան ծանրությունը, կարևորություն չի ընծայում իր վշտակրություններին ու հոգնություններին. եթե հնարավոր լիներ, կուզենար կատարել նաև այն, ինչը գերազանցում է իր ուժային սահմաններին: Անկարելիության մասին չի մտածում, որովհետև ամեն բան թույլատրված և հնարավոր է համարում, քանի որ ինքը մաքուր է և դեպի սրբություններն է միայն ձգտում: Սերն իրեն ունակ է տեսնում սրբության ասպարեզից ներս որևէ մեծագործության, դրանցից շատերին է ձեռնարկում և նաև հաջողությամբ պսակում իր ընթացքը: Մինչդեռ ով չի այրվում Աստծո հանդեպ սիրով, ժամանակի ընթացքում նվաղում է և ետ ընկրկում: Սերն արթուն է և հսկում է միշտ, քնի մեջ անգամ ամբողջովին չի թմրում: Աշխատում է հոգնաշատ, բայց ուժասպառ չէ կամ ձանձրացած. նեղված է, բայց չի տագնապում. սպառնում են իրեն, բայց ինքը չի այլայլվում, այլ՝ հրաշեկ բոցի նման խոյանում է դեպի Երկինք, ճանապարհ բացելով ընդմեջ բազում արգելքների: Ով սիրում է, նա է ի վիճակի ըմբռնելու իմաստը սիրո կանչի: Սիրով բորբոքված սրտի իղձերը հզոր ձայնի նման բարձրանում են մինչև ունկերն աստվածային և աղաղակում. «Աստված իմ, Սեր իմ, Դու ամբողջովին իմն ես, իսկ ես՝ ամբողջովին Քոնը» (Երգ 2, 16):



Հայր Անսելմ Գրյուն

Յուրաքանչյուր պահ եզակի է ու անհամեմատելի։ Չի կրկնվում։ Յուրաքանչյուր պահ մնաս բարով է ասում հաջորդ պահին, որը գալիս է իրենից հետո։ Անվերադարձ կերպով անցել է։ Ուստի, պահը նաև մի հրավեր է ինքս իմ նկատմամբ՝ ճաշակելու այն մինչև խորքը, քաղելու այն և նրա տված հնարավորությունները։ Պահը միակ ժամանակն է, որ ունեմ տրամադրությանս տակ, որի վերաբերյալ ստանձնում եմ պատասխանատվությունս։ Երբ պահն անցել է, անցե՛լ է, վե՛րջ։ Անցյալն այլևս չեմ կարող փոխել։ Բայց անցյալի նկատմամբ իմ դիրքորոշումը, դա ես եմ, որ կարող եմ կարգավորել։ Անցյալի նկատմամբ լավագույն դիրքորոշումն այն է, որ հայացքս դեպի ետ ուղղեմ երախտագիտությամբ՝ այն պահերի համար, որոնց ընթացքում լիովին ներկա եմ եղել, լիովին ներդաշնակ ինքս իմ հետ։ Հետադարձ հայացքովս կբացահայտեմ, բնականաբար, նաև պահեր, որոնք պարզապես անցել են ու վերջ, առանց ինձ հպվելու, որոնց ընթացքում կորցրել եմ դրանց մեջ պարունակված առիթը՝ ապրելու գիտակից ու արթուն կերպով։ Այդպիսի դեպքերում շատ իմաստ չունի ինքս ինձ հանդիմանություններ ուղղելը։ Ավելի լավ է արտասվել բաց թողնված պահերի համար և հաշտվել փաստի հետ, որ որոշակի բաներ չեմ իրագործել իմ կյանքում, որ անհոգ կերպով կորցրել եմ բազմաթիվ առիթներ։ Եթե արտասվում եմ բաց թողածս պահերի համար, նաև շփման մեջ եմ մտնում այն բանի հետ, ինչը որ հնարավոր է հիմա, այս պահին։ Հաշտվում եմ անցյալիս հետ և դառնում եմ բաց՝ հաջորդ պահի ընձեռած հնարավորության առաջ։



Սբ. Անջելա Ֆուլգինիացի (1248-1309թթ.)

Եթե կամենում ես սկսել ունենալ Աստծո այս լույսը, աղոթի՛ր. եթե արդեն սկսել ես քայլել կատարելության վերամբարձ ճանապարհով և կամենում ես, որ այս լույսը քո մեջ ավելանա, աղոթի՛ր. եթե հասել ես կատարելության գագաթնակետին և տակավին լույս ես փափաքում, որպեսզի պահպանես քեզ այդ վիճակում, աղոթի՛ր. եթե ուզում ես հավատքը, աղոթի՛ր. եթե ուզում ես հնազանդությունը, ողջախոհությունը, խոնարհությունը, հեզությունը, հզորությունը, աղոթի՛ր։