Հեղինակի խօսք



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

Աստծո ողորմությունն առավել մեծ է, քան որևէ վերք, քան որևէ ընդհարում, քան որևէ գաղափարախոսություն։



Էնթընի Դե Մելլո

«Նայեցեք այն ձկնիկին, որ բերանը բացուխուփ է անում ջրի մակերեսին։ Թվում է, թե տանջվում է մի անմար ծարավով», ասաց աշակերտը ուսուցչին։ «Ծիծաղում եմ, երբ ինձ ասում են, որ ձուկը ծարավ է», պատասխանեց ուսուցիչը։ «Ինքդ քեզ հարցրու, թե ինչո՞ւ է որոնում այն, ինչն արդեն իսկ ունի»։



Սբ. Հովհաննես Կղիմաքոս

Սիրո վախճանը, որն առաջնորդում է մեզ առ Աստված, վախճան չունի։ Երբեք չենք դադարելու զարգանալու նրանում, այժմ և անդենական աշխարհում, ավելացնելով լույս լույսի վրա։ Հրեշտակներն էլ են զարգանում նրանում, ավելացնելով փառք փառքի և ճանաչողություն ճանաչողության վրա։



Սբ. Օգոստինոս

Կարծում եք, թե Աստված ինչ որ մի օգո՞ւտ է ստանում ձեր սիրուց։ Դուք ինքներդ եք, որ օգուտ եք ստանում Նրան սիրելով։ [...] Կկարողանաք սիրել ինքներդ ձեզ միմիայն այն ժամանակ, երբ կսիրեք Աստծուն ձեր ողջ էությամբ։



Սբ. Թերեզա Ավիլացի (1515-1582թթ.), Ընդհանրական Եկեղեցու Վարդապետ

«Սրբությունը չի կայանում օրեցօր միշտ ավելի դժվարին գործեր կատարելու մեջ, այլ՝ գործերը օրեցօր միշտ ավելի մեծ սիրով կատարելու»։



Անապատի Հայրերի կյանքից

Երբ Աբբա Եփրեմն առաջին անգամ գնաց Եդեսա, ճանապարհին Աստծուն աղոթում էր, որպեսզի հազիվ քաղաք մտնի, հանդիպի ինչ որ մեկին, ում հետ կկարողանա քննարկել Աստվածաշնչին վերաբերվող խնդիրներ։ Առաջին անձը, որին հանդիպեց և որն ուղղիղ քայլում էր դեպի իր կողմը, մի կին եղավ, որ պոռնիկ էր։ Աբբա Եփրեմը տխրեց, մտածելով, որ Աստված չէր լսել իր աղոթքը։ Աստվածաշնչի մասին ի՞նչ կարող էր իմանալ այդ անբարո կինը։ Ինչպե՞ս կարող էր օգնել իրեն լուծելու իր խնդիրները։ Բայց կինն է՛լ ավելի առաջ եկավ և սևեռուն հայացքով նայում էր նրան։ Զարմացած, բայց առանց զայրանալու և առանց համբերությունը կորցնելու, Աբբա Եփրեմը հարցրեց. «Ինչո՞ւ ես այդպիսի սևեռուն հայացքով ինձ նայում»։ Կինը պատասխանեց, ակնարկելով տղամարդու և կնոջ արարման պատմությանը Ծննդոց գրքում. «Իմ համար բնական է, որ քեզ նայեմ, քանի որ քեզնից եմ ստեղծվել։ Ինչ վերաբերվում է քեզ, ոչ մի հիմնավոր ու արդարացի պատճառ չունես ինձ նայելու։ Դու հայացքդ պետք է սևեռես հողին, որից ստեղծվել ես»։



Սբ. Գրիգոր Մեծ

«Տալ կարիքավորներին այն, ինչ նրանց անհրաժեշտ է, նշանակում է վերադարձնել նրանց այն, ինչն իրենցն է ըստ իրավունքի. դա չի նշանակում տալ մերինից։ Մեր կողմից դա արդարության պարտքի հատուցում է, ո՛չ թե ողորմության գործի կատարում»։



Իվ Քոնգար

«Մեր եկեղեցիները դեռ լի են Պատարագի հաճախող հեթանոսներով»։



Փիեր Լըղուա

«Ոչ ոք իրավունք չունի հափշտակելու, տիրանալու այն բաներին, որոնք Աստված փոխ է տվել։ Տալ՝ նշանակում է վերադարձնել»։



Սբ. Գրիգոր Նյուսացի

Որ Աստված վերցրել է մեր բնությունը, մի փաստ է, որն իրենից տարօրինակ կամ արտասովոր ոչինչ չի ներկայացնում այն մտքերի համար, որոնք իրականության վերաբերյալ չեն կազմում չափազանց թշվառ մի գաղափար: Ո՞վ կարող է այնքան տկարամիտ լինել, որ տիեզերքին դիտելով չհավատա, որ Աստված ամեն բան է. որ հագնում է տիեզերքը որպես զգեստ, և միաժամանակ պարունակում է այն և նրանում բնակվում է: Այն, ինչը գոյություն ունի, կախում ունի Նրանից, ով գոյություն ունի, և ոչինչ չի կարող գոյություն ունենալ, եթե գոյություն չունենա գրկում Նրա, ով Է: Հետևաբար, եթե ամեն ինչ Նրա մեջ է և Նա ամեն ինչի մեջ է, ինչո՞ւ ամաչել հավատքի համար, որը մեզ ուսուցանում է, որ մի օր Աստված ծնվել է մարդկային վիճակում, Նա, որ այսօր էլ տակավին գոյություն ունի որպես մարդ: Արդարև, եթե Աստծո ներկայությունը մեզնում այսօր չի ստանձնում միևնույն կերպարանքը, ինչ այն ժամանակ էր, այդուհանդերձ համաձայն ենք ընդունելու, որ – այսօր, ինչպես այն ժամանակ – Նա հավասարապես մեր մեջ է: Այսօր խառնված է մեր հետ, քանի որ գոյության մեջ է պահում արարչությունը: Այն ժամանակ միացավ մեր բնությանը, որպեսզի այն աստվածացներ Իր հպումով, մահվան ճիրաններից այն խլելուց հետո: [...] Քանի որ Նրա հարությունը մահկանացու բնության համար դառնում է անմահ կյանքին վերադառնալու սկիզբը:



Սբ. Մաքսիմոս Խոստովանող

Մարդեղությունը մյուս բոլոր խորհուրդներից է՛լ ավելի անըմբռնելի խորհուրդ է: Աստված չի հասկացվում ա՛յլ կերպ, քան միայն՝ հայտնվելով որպես է՛լ ավելի անհասկանալի: Այս հայտնության իսկ ներսում [...] մնում է ծածուկ: Արտահայտվելով հանդերձ, միշտ նույն Անծանոթն է:



Հայր Անսելմ Գրյուն

Ուրախությունն ու բերկրանքը լիակատար կյանքի արտահայտությունն են։ Չեմ կարող, հետևաբար, որպես թիրախ ու նպատակակետ ունենալ ուրախությունն ինքնըստինքյան։ Կարող եմ, սակայն, ջանալ ապրել իմ կյանքը լիակատար կերպով, բոլոր ուղղություններով։ Այդ դեպքում է միայն, որ շփման մեջ կմտնեմ ուրախության ու բերկրանքի հետ, որոնք ներկա են իմ մեջ։



Կարդինալ Ջանֆրանքո Ռավազի

Ճշմարիտ իշխանությունը չի զարդարվում պերճաշուք տիտղոսներով, առավելություններով ու առանձնաշնորհություններով, կեղծ ու արվեստակյալ հարգանքների մատուցմամբ, այլ՝ բացահայտվում է ինքնախոնարհեցմամբ, ինչպես վարվեց Քրիստոսը, որ եկավ ծառայելու։ Քրիստոնեական իշխանության ու հեղինակության այս ըմբռնումը պետք է միշտ լինի բոլոր քրիստոնյաների աչքի առաջ։



Հայր Էրմես Մարիա Ռոնքի

Աստվա՜ծ իմ, Աստված իմ Մանո՜ւկ, աղքատ՝ ինչպես սերը, փոքրիկ՝ ինչպես մարդու զավակը, Աստված իմ Մանուկ, խոնարհ՝ ինչպես ծղոտը, որի վրա ծնվեցիր, իմ փոքրիկ Աստված, որ սովորելու ես ապրել մարդու նման, զգալ քաղց, ծարավ, ցուրտ և հոգնածություն, ... բայց որ մեզ ցույց ես տալիս Աստծո աչքերը, Աստծո քաղցը, Աստծո սերը, Աստծո խոնարհությունը։ Աստված իմ, անկարող՝ պաշտպանվելու, հարձակվելու և խոցելու. Աստված իմ, որ մանկան նման ա՛յլ բան չես կարողանում անել, քան միայն՝ հայցել և պարգևել սեր, ուսուցանիր մեզ, որ ա՛յլ իմաստ չկա այս կյանքում, որ չկա ա՛յլ ճակատագիր, քան միայն՝ դառնալ Քո նման։



Ժաք Գիյե - Հենրի Ֆեսքե

«Սիրուց դուրս՝ Աստված անգտանելի է»։ «Սերը հավատքի արյունն է»։