Հեղինակի խօսք



Եր. Շառլ դը Ֆուքո (1858-1916)

Տեր իմ Հիսուս, ես չեմ ուզում, որ որևէ մի բան բաժանի իմ սիրտը Քո Սրտից. չեմ ուզում, որ ինչ որ մի բան գտնվի իմ սրտում, եթե այն ամբողջովին չի գտնվում Քո Սրտում։ Ամեն բան, որ Դու կամենում ես, ես կամենում եմ. ամեն բան, որ Դու ցանկանում ես, ես ցանկանում եմ։ Աստված իմ, տալիս եմ Քեզ իմ սիրտը. Քո Սրտի հետ միասին, ընծայիր այն Քո Հորը, ինչպես մի բան, որ Քոնն է և որ Դու կարող ես նվիրաբերել, որովհետև պատկանում է Քեզ։



Բլեզ Պասկալ (1623-1662)

Բնությունը կատարելություններ ունի՝ ցույց տալու համար, որ ինքը Աստծո պատկերն է, և թերություններ ունի՝ ցույց տալու համար, որ Նրա սոսկ պատկերն է։



Թալմուդից

Աստծո Խոսքը ջրի նման է։ Ջրի նման, այն իջնում է երկնքից։ Ջրի նման, զովացնում է հոգին։ Ջրի նման, չի պահվում ոսկյա կամ արծաթյա անոթներում, այլ՝ կավե սափորների խոնարհության մեջ. նմանապես, Աստծո Խոսքը պահպանվում է միայն նրա հոգում, ով իրեն խոնարհ է պահում կավե սափորի նման։



Անհայտ Հեղինակ

Մի միսիոնար քահանա որոշակի ժամանակ էր արդեն, ինչ բնակություն էր հաստատել Չինաստանում։ Դեռ ոչ ոքի չէր կարողացել դարձի բերել և մկրտել, բայց մարդկային մտերիմ հարաբերություն էր հաստատել տեղի բնակչության հետ։ Հատկապես մի տարեց տղամարդու հետ նա հաճախ էր հանդիպում և երկար ժամանակ միասին խոսում էին տարբեր հարցերի շուրջ, երբեմն էլ կրոնական խնդիրներ էին շոշափում։ Երկուսի համար էլ հաճելի էր փոխանակվելը հավատքի սեփական փորձառություններով, որոնք այդքա՜ն տարբեր էին կերպերի մեջ, բայց երբեմն այնքա՜ն նման էին իրենց ամենախորին էության մեջ։ Մի օր միսիոնարը սկսեց խոսել հարության մասին։ Ինչպե՞ս կարող էր իր ընկերոջը բացատրել Քրիստոսի Հարության խորհուրդը։ Հեշտ գործ էր նրան Հիսուսի կյանքի դրվագները պատմելը, բարի գործերը, որ արել էր։ Բայց ինչպե՞ս բացատրել հարությունը։ Փորձեց մի անգամ, փորձեց կրկին, օրինակներ փնտրեց, այլաբանական պատկերներ, ... , բայց իր ընկերը չէր կարողանում հասկանալ այդ հրաշալի խորհուրդը։ Մի քանի օր հետո, տարեց չինացին ասաց իր միսիոնար ընկերոջը. «Լսիր, մի քանի օր է արդեն, որ դու փորձում ես բացատրել ինձ մի բան, որ ես չեմ հասկանում։ Կարծում եմ, որ միայն մի ձև կա, որ ես կարողանամ հասկանալ, թե ի՛նչ է Հիսուսի Հարությունը։ Խնդրում եմ, ցույց տուր ինձ քո՛ հարությունը»։



Ն.Ս. Բենեդիկտոս Տասնվեցերորդ Պապ

Տեր Հիսուս Քրիստոս, Դու լույս սփռեցիր մահվան խավարի մեջ. ամենախորը միայնության անդունդի մեջ ընդմիշտ այլևս բնակվում է Քո սիրո հզոր պաշտպանությունը. Քո խոնարհության մեջ կարող ենք այլևս երգել «Ալելուիա»ն փրկվածների հետ։ Պարգևիր մեզ հավատքի խոնարհ պարզությունը, որի օգնությամբ կարողանում ենք չմոլորվել, երբ Դու կանչում ես մեզ խավարի, լքվածության ժամին, երբ ամեն բան թվում է մեզ խնդիրներով լի։ Շնորհիր մեզ, – այս ժամանակներում, երբ Քո դեմ մահացու պատերազմ են մղում աշխարհի բոլոր ուժերը, – բավականաչափ լույս՝ Քեզ չկորցնելու համար, բավականաչափ լույս, որպեսզի մենք կարողանանք տալ այդ լույսից բոլոր նրանց, ովքեր դրա կարիքը տակավին զգում են։ Մեր օրերում, առավոտյան արշալույսի նման, թող որ շողարձակի հարությանդ բերկրանքի խորհուրդը։ Շնորհիր մեզ լինել իսկապես զատկական մարդիկ պատմության շարունակական Ավագ Շաբաթվա մեջ։ Պարգևիր մեզ շնորհը՝ կարողանալու միշտ – այս ժամանակվա լուսավոր և խավար օրերի միջով – զվարթ հոգով քայլելու դեպի Քո գալիք փառքը։ Ամեն։



Պաուլո Կոելյո, «Մաքթուբի պատմվածքները»

Վերջին Ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը հանդիմանեց – միևնույն խստությամբ և միևնույն խոսքերով – Իր առաքյալներից երկուսին։ Երկուսն էլ հետո գործեցին Հիսուսի կողմից կանխասված ոճիրները։ Հուդա Իսկարիովտացին թաքցրեց իր զգացմունքները և դատապարտեց ինքն իրեն։ Պետրոսն էլ թաքցրեց իր զգացմունքները, երեք անգամ ուրանալուց հետո այն ամենը, ինչին որ հավատացել էր։ Բայց վճռորոշ պահին Պետրոսը հասկացավ Հիսուսի պատգամի ճշմարիտ իմաստն ու նշանակությունը։ Ներում հայցեց և, խոնարհված, քայլեց առաջ։ Պետրոսն էլ կարող էր ընտրել ինքնասպանության լուծումը, մինչդեռ, – կարող ենք պատկերացնել, – որ կանգնել է մյուս առաքյալների դիմաց և ասել է. «Լավ, համաձայն եմ, պատմեցեք իմ սխալներն այնքան ժամանակ, քանի դեռ գոյություն կունենա մարդկությունը։ Բայց թողեք, որ ուղղեմ դրանք»։ Պետրոսը սովորեց, որ Սերը ներում է։ Հուդան չսովորեց ոչինչ։



Անհայտ Հեղինակ

Մի օր մի մարդ խնդրեց Աստծուց մի ծաղիկ ու մի թիթեռ։ Բայց Աստված տվեց նրան մի կակտուս և մի թրթուռ։ Մարդը տխրեց, քանի որ չէր հասկանում, թե ո՛ր կետում էր սխալվել իր խնդրանքի մեջ։ Ապա մինչև իսկ նեղացավ Աստծուց և որոշեց այլևս ոչինչ չխնդրել։ Մի որոշ ժամանակ անց, սենյակում, ուր թողել ու մոռացել էր ստացած կակտուսն ու թրթուռը, զարմացած ու ապշահար տեսավ, որ փշոտ ու տգեղ կակտուսի վրա ծնվել էր աննման գեղեցկության մի ծաղիկ, իսկ զազրելի թրթուռը փոխակերպվել էր մի գեղատեսիլ թիթեռի։ Աստված միշտ արդարացի կերպով է գործում։ Եթե Աստծուց խնդրել ես մի բան, բայց ստացել ես ուրիշ բան, համբերություն ունեցիր և վստահություն։ Համոզված եղիր, որ Նա միշտ տալիս է այն, ինչի կարիքը որ մարդն իրոք ունի տվյալ պահին։ Միշտ չէ, որ այն, ինչ ցանկանում ես, այն է, ինչի կարիքը դու իրոք ունես։ Քանի որ Նա երբեք չի սխալվում, դու առաջ գնա առանց տրտնջալու կամ կասկածելու։ Այսօրվա փուշը դառնալու է վաղվա ծաղիկը։



Պղուտարքոս (46-120)

Ուսուցչի գործը չպետք է կայանա մի պարկ լցնելու, այլ՝ մի ճրագ վառելու մեջ։



Քիառա Լյուբիխ (1920-2008)

Սրտիս խորքում զգացի այն նույն կիրքը, որով լի է Քո Սիրտը, ո՜վ Տեր, ի տես այն ողջ տառապանքի ու լքվածության, որի մեջ լողում է համայն աշխարհը։ Սիրում եմ հիվանդ ու միայնակ յուրաքանչյուր մարդու։ Ո՞վ է մխիթարում նրանց լացը։ Ո՞վ է ողբում նրանց դանդաղ մահը։ Եվ ո՞վ է իր կրծքին սեղմում հուսալքված սրտերը։ Տուր ինձ, Աստված իմ, շնորհը՝ լինելու աշխարհում տեսանելի նշանը Քո սիրո. լինելու Քո ձեռքերը, որ փարվում են ու ողջագուրում, և որ սիրո մեջ ջերմացնում են աշխարհի ողջ միայնությունը։



Սբ. Օգոստինոս (354-430)

Երկուսն են մարդուն անհրաժեշտ բաները, որոնք երբեք չպետք է արհամարհվեն, քանի որ մարդկային բնությանը բնորոշ բարիքներ են. առողջությունը և ընկերը։ Առողջությունը ֆիզիկական կյանքի աչքի լույսն է։ Իսկ ընկերը աչքի լույսն է ողջ գոյությանը սիրահարված հոգու։



Ալբերտ Քամյու (1913-1960)

Սիրված չլինելը դա մի սովորական անհաջողություն է։ Իրական դժբախտությունը չսիրելն է։



Հայր Ֆելիքս Խիմենեզ

Քրիստոնեական վարդապետության մի ուսուցիչ դասերից մեկի ժամանակ այս հարցն ուղղեց մի խումբ պատանիների, որոնք պատրաստվում էին ընդունել Դրոշմի Սուրբ Խորհուրդը. «Ձեր կարծիքով, ո՞րն է Սուրբ Պատարագի ամենակարևոր մասը»։ Մեծամասնությունը պատասխանեց. «Սրբագործման հատվածը»։ Բայց նրանցից մեկն ասաց. «Սուրբ Պատարագի ամենակարևոր մասը փակումն է, արձակման մասը, երբ քահանան ասում է. ''Գնացեք ...''»։ Ուսուցիչը, ինքն էլ մի քիչ զարմացած, հարցրեց. «Ինչո՞ւ ես այդպես մտածում»։ Եվ պատանին բացատրեց. «Սուրբ Պատարագի նպատակը մեզ կերակրելն է Տիրոջ Խոսքով, Մարմնով և Արյամբ։ Բայց Սուրբ Պատարագն, այսպես ասած, սկսվում է այն ժամանակ, երբ ավարտվում է, երբ դուրս ենք գալիս փողոց, որպեսզի գնանք անելու և ասելու այն, ինչ արեցին և ասացին Էմմավուսի աշակերտները. ''Ճանաչեցինք Տիրոջը հացի բեկման ժամանակ, և վկայում ենք, որ Նա ողջ է և ապրում է հավիտյան և մեր համար''»։



Սբ. Հովհան Ոսկեբերան (344/354-407)

Շատերն են մտնում եկեղեցի, աղոթքի անթիվ անհամար տողեր են արտասանում, ապա հեռանում։ Բայց չեն գիտակցում այն, ինչ ասում են։ Նրանց շուրթերը շարժվում են անհանգիստ, բայց նրանց ականջները փակ են, չեն լսում։ Դու ինքդ չես լսում քո իսկ աղոթքը, և ցանկանում ես, որ Աստված Ինքը լսի՞։



Գիլբերթ Ք. Չեսթերթոն (1874-1936)

Մարդիկ հուզված հայացքով և իրենց ողջ սրտով շնորհակալություն են հայտնում իրենց մտերիմներին, որոնք իրենց մի տուփ սիգար կամ մի զույգ հողաթափ են նվիրում իրենց ծննդյան տոնի կապակցությամբ։ Կարո՞ղ եմ ես շնորհակալություն չհայտնել Նրան, ով իմ առաջին տարեդարձին նվիրել է ինձ կյանքը։



Անհայտ Հեղինակ

Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես չեմ գոռում ամբողջ կոկորդովս մեկ, թե ես կատարյալ եմ: Ես կարող եմ շշնջալ, որ երբեմն ես կարող եմ մոլորվել, բայց որ Աստված ինձ միշտ ցույց է տալիս ճիշտ ճանապարհը: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես դա չեմ ասում ամբարտավանությամբ: Ես խոստովանում եմ, որ ես խոնարհվում եմ, թույլ տալով Աստծուն լինել իմ ուղեցույցը: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես չեմ փորձում ինձ ուժեղ ցույց տալ: Ես խոստովանում եմ, որ ես թույլ եմ, բայց ես աղոթում եմ՝ ստանալու համար Աստծո ուժը, որպեսզի կարողանամ շարունակել ընթացքս: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես չեմ պարծենում իմ հաջողություններով: Ես ընդունում եմ, որ ես մեղավոր եմ և այնքա՜ն թույլ, որ երբեք չեմ կարող տալ Քրիստոսին հարկ եղածը: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես չեմ կարծում, որ ես ամենագետ եմ: Ես ընդունում եմ, որ իմ կյանքում բազմաթիվ չլուծված խնդիրներ կան, և խոնարհաբար սովորել եմ ուզում: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես ի նկատի չունեմ, որ իմ գործերը բոլորից ավելի լավ են գնում: Իմ թերությունները բոլորի համար տեսանելի են, բայց Աստված հավատում է ինձ, Նա ինձնից Իր հույսը չի կտրում: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, դա չի նշանակում, որ ես ցավ չեմ զգում: Ես իմ խնդիրներն ու մտահոգությունները կիսում եմ Նրա հետ, և դրա համար է, որ ես փնտրում եմ Աստծուն: Երբ ես ասում եմ, որ ես քրիստոնյա եմ, ես չեմ ուզում դատել ոչ ոքի: Եվ ես ինչ որ մի յուրահատուկ հեղինակություն չունեմ։ Ես միայն մի բան գիտեմ. որ ես սիրված եմ: