Հեղինակի խօսք



Հերմասի Հովիվը (Երկրորդ դարի Առաջին կես)

«Ինչպես գեղեցիկ այգիները, եթե թողնվում են առանց խնամքի, անապատանում են ամեն տեսակ փշերի ու մոլախոտերի պատճառով, նմանապես մարդիկ, որ փարվել են հավատքին, բայց որ կորչում են բազմապիսի գործերում»:



Փ. Դյուփլուայե

Զայրանում ենք վերադասների դեմ, ստորադասների դեմ. որպես պատճառ ենք բռնում կանոնների թուլությունը, անկարգապահությունը: Բայց ոչ ոք մատնացույց չի անում իրական պատճառը. սեփական կյանքում նպատակակետի բացակայությունը: [...] Թող արվեն բոլոր շտկումները, որ ուզում եք. թող ոմանք տեղափոխվեն, որպեսզի տեղ տրվի ուրիշներին. թող մեծավորների պաշտոնավարության ժամկետը ցկյանս դարձվի, կամ եռամյա. թող կրոնավորներին լռություն պարտադրվի, կամ թույլատրվի նրանց խոսել. թող արթնանան գիշերվա ժամը 2-ին, կամ առավոտյան ժամը 6-ին. թող միս ուտեն, կամ ձուկ. արդյունքում կունենաք առավել կամ նվազ տառապող անձինք, բայց երբեք չի լինի մի մարմին, որ կերտում է եկեղեցին, որ լուսավորում է մարդկանց, որ իր անդամներին դարձնում է օգտակար և երջանիկ, եթե նրանց չտրվի մի նպատակ:



Սբ. Թովմա Աքվինացի (1225-1274)

Մյուս բոլոր կրքերի միջից, տրտմությունը յուրահատուկ կերպով հզոր է մտքի բարիքը խոչընդոտելու գործում: [...] Ուստի անհրաժեշտ է, որ լինի մի առաքինություն, որ պաշտպանի մտքի այս բարիքն ընդդեմ տրտմության, որպեսզի միտքը չկքվի և տեղի չտա տրտմությանը: Այդ առաքինությունը համբերությունն է:



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Պապ

Կարողանալ տնօրինել ուտոպիան, այսինքն՝ կարողանալ առաջնորդել, կողմնորոշել և աճեցնել ուտոպիան, որ բնակվում է մի երիտասարդի հոգում, մի մեծ հարստություն է։ Մի երիտասարդ, որ զուրկ է ուտոպիայից, վաղահաս ծերունի է, որ ծերացել է ժամանակից շուտ։



Անապատի Հայրերի կյանքից

Եղբայրներից մեկը հարցրեց Աբբա Պիմենին. «Ի՞նչ պետք է անեմ: Որովհետև, մինչ իմ խցում եմ, ինձ պակասում է քաջությունը»: Ծերը պատասխանեց. «Ոչ ոքի մի՛ արհամարհիր, ո՛չ էլ դատապարտիր, և ոչ ոքի դեմ մի՛ չարախոսիր, և Աստված քեզ հանգիստ կշնորհի և կյանքդ խցի մեջ անխռով կլինի»:



Բարսանուֆիոս և Հովհաննես Գազացի, 5-6րդ դար («Նամականի», Նամակ 562)

Հարց. - Որտեղի՞ց է ծնվում մեղկությունը: Ի՞նչ անել, երբ հայտնվում է: Պատասխան. - Կա ֆիզիկական մեղկությունը, որ ծնվում է ուժասպառությունից, և կա սատանայից եկող մեղկությունը: Ահա՛ թե ինչպես կարող ենք զանազանել դրանք միմյանցից. սատանայից եկողը ներկայանում է հանգստի կարիք ունենալու ժամանակից առաջ: Օրինակ, եթե մարդ մի գործ է սկսում, աշխատանքի մեկ երրորդը կամ մեկ քառորդը անելուց առաջ այն ստիպում է մարդուն լքել այդ աշխատանքը և հեռանալ աշխատանքի վայրից: Նա, ուրեմն, չպետք է հանձնվի այդ փորձությանը, այլ՝ պետք է աղոթի, վերադառնա իր աշխատանքին և պինդ ու հաստատուն մնա: Թշնամին, տեսնելով, որ մարդն աղոթում է սրա համար, դադարում է նրան փորձելուց, որովհետև չի ցանկանում աղոթքի դրդապատճառներ տալ նրան: Մեղկությունը, մինչդեռ, ֆիզիկական է, երբ մարդը հոգնում է իր ուժերից անդին և ինքն իրեն հարկադրում է չափազանց աշխատանք կատարելու. դրա հետևանքը հանդիսացող ֆիզիկական մեղկությունը ծնվում է մարմնի ուժասպառությունից: Նման դեպքերում, հետևաբար, հարկավոր է գնահատել սեփական ուժերը և մարմնին հանգիստ շնորհել ըստ Աստծո երկյուղի:



Վաքլավ Հավել

Հույսը դա լավատեսությունը չէ։ Հույս ունենալ՝ չի նշանակում համոզված լինել, որ այն, ինչ անում ենք, հաջողությամբ է կնքվելու։ Հույս ունենալ՝ նշանակում է համոզված լինել, որ այն, ինչ անում ենք, իմաստ ունի։ Հաջողության հասնի, թե ո՛չ։



Վիկտոր Հյուգո (1802-1885)

Վա՜յ նրան, ով սիրած կլինի միայն մարմինները, ձևերը, երևույթները. մահը նրանից կխլի ամեն բան։ Ջանացեք սիրել հոգիները, և կգտնեք նրանց։



Պինո Պելլեգրինո

Մի օր երկսապատանի մի ուղտ հանդիպեց միսապատանի մի ուղտի և սկսեց ծաղրել նրան. «Առաջին անգամն է, որ տեսնում եմ սխալ մի ուղտ։ Երկու սապատ ունենալու փոխարեն միայն մեկն ունի»։ Միսապատանի ուղտն էլ նույն կերպ պատասխանեց նրան. «Այս ի՜նչ զազրելի բան են տեսնում իմ աչքերը. մի ուղտ, որ երկու սապատ ունի»։ Անապատի մարդը, որ նրանց տերն էր, այդ չար խոսքերը լսելով՝ ընդհատեց նրանց և ասաց. «Դուք երկուսդ էլ սխալ եք. բայց ո՛չ թե սապատի հարցում, այլ՝ սրտի»։ «Մի՛ դատեք և չեք դատվի։ Մի՛ դատապարտեք և չեք դատապարտվի։ Ներեցեք և կներվեք» (Ղկս 6, 37)։



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Հարատևել: – Մի մանուկ, որ բախում է դուռը, բախում է մեկ անգամ, երկու անգամ, և բազմաթիվ անգամներ ... , և ուժե՜ղ ու երկա՜ր, մանկական պարզամիտ աներեսությամբ: Եվ ով ջղայնացած գնում է դուռը բացելու, իսկույն զինաթափ է լինում՝ այդ փոքրիկ հոգեհանի միամտությանն ի տես ... : – Դու այսպես վարվիր Աստծո հետ:



Բարսանուֆիոս և Հովհաննես Գազացի, 5-6րդ դար («Նամականի», Նամակ 621)

Անել ավելին, քան որքան կարող ենք անել, – խոսքը բարեգործություններին վերաբերվի, թե ուրիշ որևիցէ մի գործի, – նշանակում է թերանալ կշռադատության մեջ, քանի որ դա հանգեցնում է խռովքի, ձանձրույթի և դժգոհության:



Պաոլո Ռիքքա

Ամենակարող Աստծո տկարությունը կայանում է մարդկանց չափազանց շատ սիրելու մեջ. այնքան, որ տրվում է նրանց անվերապահ կերպով։



Ժաք Ֆիլիպ

Չափազանց աղմուկն ու ժխորը քիչ հնարավորություններ են թողնում Սուրբ Հոգուն, որպեսզի Նա կարողանա խոսել։



Ռընե Բազեն

Մեծ քաջությունը ձեռք է բերվում շարունակական վերսկսմամբ։ Արդարև, քաջություն ունենալ՝ նշանակում է վախ զգալ, բայց հակառակ զգացված վախի՝ գնալ առաջ։



Հերմասի Հովիվը (Երկրորդ դարի Առաջին կես)

Զառամյալ ծերունիների նման, որոնք կրկին երիտասարդանալու հույս այլևս չունենալով՝ ա՛յլ բան չեն սպասում, քան միայն՝ մահը, այդպես նաև դուք, աշխարհի գործերով ջլատված, անձնատուր եք եղել վհատությանը և ձեր հոգսերը չեք հանձնել Տիրոջը. այդ իսկ պատճառով, ձեր սրտերը պատառոտվել են և դառնությունները ծերացրել են ձեզ: