Հեղինակի խօսք



Իվ Քոնգար

«Մեր եկեղեցիները դեռ լի են Պատարագի հաճախող հեթանոսներով»։



Փիեր Լըղուա

«Ոչ ոք իրավունք չունի հափշտակելու, տիրանալու այն բաներին, որոնք Աստված փոխ է տվել։ Տալ՝ նշանակում է վերադարձնել»։



Սբ. Գրիգոր Նյուսացի

Որ Աստված վերցրել է մեր բնությունը, մի փաստ է, որն իրենից տարօրինակ կամ արտասովոր ոչինչ չի ներկայացնում այն մտքերի համար, որոնք իրականության վերաբերյալ չեն կազմում չափազանց թշվառ մի գաղափար: Ո՞վ կարող է այնքան տկարամիտ լինել, որ տիեզերքին դիտելով չհավատա, որ Աստված ամեն բան է. որ հագնում է տիեզերքը որպես զգեստ, և միաժամանակ պարունակում է այն և նրանում բնակվում է: Այն, ինչը գոյություն ունի, կախում ունի Նրանից, ով գոյություն ունի, և ոչինչ չի կարող գոյություն ունենալ, եթե գոյություն չունենա գրկում Նրա, ով Է: Հետևաբար, եթե ամեն ինչ Նրա մեջ է և Նա ամեն ինչի մեջ է, ինչո՞ւ ամաչել հավատքի համար, որը մեզ ուսուցանում է, որ մի օր Աստված ծնվել է մարդկային վիճակում, Նա, որ այսօր էլ տակավին գոյություն ունի որպես մարդ: Արդարև, եթե Աստծո ներկայությունը մեզնում այսօր չի ստանձնում միևնույն կերպարանքը, ինչ այն ժամանակ էր, այդուհանդերձ համաձայն ենք ընդունելու, որ – այսօր, ինչպես այն ժամանակ – Նա հավասարապես մեր մեջ է: Այսօր խառնված է մեր հետ, քանի որ գոյության մեջ է պահում արարչությունը: Այն ժամանակ միացավ մեր բնությանը, որպեսզի այն աստվածացներ Իր հպումով, մահվան ճիրաններից այն խլելուց հետո: [...] Քանի որ Նրա հարությունը մահկանացու բնության համար դառնում է անմահ կյանքին վերադառնալու սկիզբը:



Սբ. Մաքսիմոս Խոստովանող

Մարդեղությունը մյուս բոլոր խորհուրդներից է՛լ ավելի անըմբռնելի խորհուրդ է: Աստված չի հասկացվում ա՛յլ կերպ, քան միայն՝ հայտնվելով որպես է՛լ ավելի անհասկանալի: Այս հայտնության իսկ ներսում [...] մնում է ծածուկ: Արտահայտվելով հանդերձ, միշտ նույն Անծանոթն է:



Հայր Անսելմ Գրյուն

Ուրախությունն ու բերկրանքը լիակատար կյանքի արտահայտությունն են։ Չեմ կարող, հետևաբար, որպես թիրախ ու նպատակակետ ունենալ ուրախությունն ինքնըստինքյան։ Կարող եմ, սակայն, ջանալ ապրել իմ կյանքը լիակատար կերպով, բոլոր ուղղություններով։ Այդ դեպքում է միայն, որ շփման մեջ կմտնեմ ուրախության ու բերկրանքի հետ, որոնք ներկա են իմ մեջ։



Կարդինալ Ջանֆրանքո Ռավազի

Ճշմարիտ իշխանությունը չի զարդարվում պերճաշուք տիտղոսներով, առավելություններով ու առանձնաշնորհություններով, կեղծ ու արվեստակյալ հարգանքների մատուցմամբ, այլ՝ բացահայտվում է ինքնախոնարհեցմամբ, ինչպես վարվեց Քրիստոսը, որ եկավ ծառայելու։ Քրիստոնեական իշխանության ու հեղինակության այս ըմբռնումը պետք է միշտ լինի բոլոր քրիստոնյաների աչքի առաջ։



Հայր Էրմես Մարիա Ռոնքի

Աստվա՜ծ իմ, Աստված իմ Մանո՜ւկ, աղքատ՝ ինչպես սերը, փոքրիկ՝ ինչպես մարդու զավակը, Աստված իմ Մանուկ, խոնարհ՝ ինչպես ծղոտը, որի վրա ծնվեցիր, իմ փոքրիկ Աստված, որ սովորելու ես ապրել մարդու նման, զգալ քաղց, ծարավ, ցուրտ և հոգնածություն, ... բայց որ մեզ ցույց ես տալիս Աստծո աչքերը, Աստծո քաղցը, Աստծո սերը, Աստծո խոնարհությունը։ Աստված իմ, անկարող՝ պաշտպանվելու, հարձակվելու և խոցելու. Աստված իմ, որ մանկան նման ա՛յլ բան չես կարողանում անել, քան միայն՝ հայցել և պարգևել սեր, ուսուցանիր մեզ, որ ա՛յլ իմաստ չկա այս կյանքում, որ չկա ա՛յլ ճակատագիր, քան միայն՝ դառնալ Քո նման։



Ժաք Գիյե - Հենրի Ֆեսքե

«Սիրուց դուրս՝ Աստված անգտանելի է»։ «Սերը հավատքի արյունն է»։



Անրի Դոմինիք Լաքորդեր

«Ուզո՞ւմ եք երջանիկ լինել միայն մի պահ։ Վրեժխնդի՛ր եղեք։ Ուզո՞ւմ եք երջանիկ լինել ընդմիշտ։ Ներեցե՛ք»։



Նամակ Դիոգնետոսին (Ք.հ. 2րդ դար)

«Քրիստոնյաներն անցողիկ իրողությունների մեջ ապրում են որպես պանդուխտներ, անապականությունն ակնկալելով երկնքում»։



Դիդախե (Ք.հ. Առաջին դար)

Ինչպես [Սուրբ Պատարագի] բեկված այս հացը, որ ցրված էր բլուրների վրա, հավաքվել է՝ դառնալու համար մեկ միակ ամբողջություն, նմանապես Եկեղեցիդ երկրի բոլոր ծայրերից հավաքիր Արքայությանդ մեջ:



Ջանլուքա Ատթանազիո

Ո՜վ Քրիստոս, առանց Քո շնորհիդ օգնության՝ և ո՛չ իսկ մի ակնթարթ կկարողանայի ապրել առանց ընկնելու։ Այս պատճառով է, որ լիովին Քեզ եմ ապավինում և Քեզ եմ տեսնում որպես իմ միակ ապաստանը։



Սբ. Հովհան Ոսկեբերան

Բոլորդ, ուստի, մտեք ձեր Տիրոջ ուրախության մեջ: Առաջիններդ և վերջիններդ, ստացեք հատուցումը: [...] Սեղանը պատրաստ է, եկեք բոլորդ անխտիր: [...] Մասնակցեցեք հավատքի խնջույքին, բոլորդ էլ քաղեցեք ողորմության առատ հարստություններից: [...] Թող ոչ ոք չսգա իր մեղքերը. ներումը հարություն է առել գերեզմանից: Թող ոչ ոք չվախենա մահից. Փրկչի մահը ազատել է մեզ: Նա գետին տապալեց մահվանը, երբ Նրան շղթայված էր պահում: Դժոխքը դատարկեց Նա, ով իջավ դժոխք: Նա ավերեց դժոխքը, Իր մարմինը համտեսած լինելու համար: Եսային կանխասել էր դա. դժոխքը զարհուրեց, երբ հանդիպեց Նրան: Զարհուրեց, որովհետև ոտնատակ ճզմվեց: Դառնությամբ պատվեց, որովհետև ծաղրի ենթարկվեց: Մի մարմին էր կլանել, բայց իր առաջ գտավ Աստծուն: Տեսանելին էր բռնել, բայց անտեսանելին նրան խուճապի մատնեց: Ո՞ւր է, մահ, քո խայթոցը: Ո՞ւր է, դժոխք, քո հաղթանակը: Քրիստոսը հարություն առավ և դու ոչնչացվեցիր: Քրիստոսը հարություն առավ և դևերը պարտվեցին: Քրիստոսը հարություն առավ և հրեշտակներն ուրախանում են: Քրիստոսը հարություն առավ և կյանքը թագավորում է: Քրիստոսը հարություն առավ և ննջեցյալներն ազատվեցին գերեզմաններից: Որովհետև մեռյալներից հարություն առած Քրիստոսը դարձել է առաջնեկը նրանց, ովքեր ննջում են: Նրան փառք և կարողություն հավիտյանս հավիտենից: Ամեն:



Լուի Էվելի

Ո՜վ Տեր, անհապաղ կարիքն ունեմ ողորմությանդ, ինքս ինձ կրկին հանդուրժել կարողանալու համար։ Անհապաղ կարիքն ունեմ Քո ներկայությանդ լինելու, ուրիշների և ինքս իմ հետ կրկին հաշտվելու ու խաղաղվելու համար։ Իմ մասին ոչինչ չեմ ճանաչում, քանի դեռ չեմ ճանաչում Քեզ։ Եվ իմ ներաշխարհից ոչինչ ինձ հաճելի չէր, քանի դեռ նրանում չէի բացահայտել Քո շնորհը, Քո բարեհաճությունն ու Քո պատկերը։ Քո դիմաց կյանքն ամբողջովին փոխակերպվում է, ժամանակը չի ապականվում տենդոտ վրդովմունքներով, և չի ճզմվում անիմաստությամբ։ Քո առջև ապրված իմաստի ու արժեքի այս բացարձակ կշռի ներքո ծնկներս երբեմն ծալվում են տկարությամբ, բայց հազիվ թե դադարեցնում եմ աղոթքս, սիրտս մղում է ինձ այն կրկին վերսկսելու։



Մաուրիցիո Միրիլլի

Տղամարդուն և կնոջը նրանց սեռային տարբերակման մեջ ստեղծելուց հետո Աստված նայեց նրանց և գոհ այն գործից, որ արել էր, ասաց. «Շա՜տ բարի բան է»։