Հեղինակի խօսք



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Դժվարին գործ չէ քննադատելը, քանդելը: Ամենաբիրտ բանվորն էլ կարող է իր գամերը մխրճել տաճարի սրբատաշ ու ազնվագեղ քարի մեջ: Կառուցե՛լ, կերտե՛լ. ահա սա՛ մի աշխատանք է, որ վարպետները միայն կարող են անել:



«Հինգ գարեհաց» տարեգրքից, 2015

Ով կանչում է Հիսուսի Անունը, նույնիսկ եթե Եկեղեցու անդամ չէ, արդեն իսկ լավ ճանապարհի վրա է, և չի կարող ահազանգ լինել մեր համար։ Աստված Ինքը կօգնի իրեն և մեզ՝ զարգացնելու եղբայրությունը, որն արդեն իսկ սկսում է բացահայտվել։ Հիսուսը Փրկիչն է բոլոր նրանց, ովքեր կանչում են Իր Անունը։



«Նմանություն Հիսուս Քրիստոսի» գրքից

[Հիսուսն ասում է]. « Որդյակ, մի՛ եղիր հետաքրքրասեր և մի՛ խառնվիր քեզ չվերաբերվող հարցերին։ Ի՞նչ կարևորություն ունենք քո համար այս կամ այն իրողությունները։ «Դու ինձ հետևելուդ մասին միայն մտածիր» (Հվհ 21, 22)։ Քեզ չի վերաբերվում, որ մեկն այսպիսին է կամ այնպիսին, կամ՝ որ մեկ ուրիշը գործում կամ խոսում է այս կամ այն կերպ։ Դու ուրիշների փոխարեն հաշիվ չես ներկայացնելու, այլ՝ պատասխան ես տալու քո գործերի համար։ Հետևաբար, ինչո՞ւ ես քննում ուրիշների գործերը։ Ես ճանաչում եմ բոլորին և տեսնում եմ այն ամենը, որ կատարվում է աշխարհում, գիտեմ, թե ինչպիսի՛ տրամադրություններ ունի մարդկանցից յուրաքանչյուրը, թե ի՛նչ է խորհում, ի՛նչ կամենում, և կամ թե դեպի ո՛ւր են ուղղված իր փափաքները։ Ուրեմն, ամեն բան ինձ վստահիր։ Դու պահիր հոգիդ խաղաղության մեջ և թող, որ ամբարիշտն իրեն այս ու այն պատին խփի այնքան, որքան կամենում է։ Իր գլխին է բարդվելու այն ամենը, որ անում է կամ ասում, որովհետև ինձ խաբել անհնարին է »։



Սբ. Օգոստինոս Հիպպոնացի

Սիրում եմ մի լույս և մի ձայն, մի բուրմունք, մի կերակուր, մի գրկախառնում, երբ սիրում եմ իմ Աստծուն. լույս, ձայն, բուրմունք, կերակուր ու գրկախառնում, որոնց մեջ փայլում է իմ հոգու համար այն, ինչը որ տարածքը չի պարունակում. հնչում է այն, ինչը որ անհագ ժամանակը չի հափշտակում. տարածվում է մի բուրմունք, որը քամին չի ցրում. ճաշակվում է մի կերակուր, որն անհագությունը չի լափում. սեղմվում ենք մի գրկախառնման մեջ, որին հագեցածության զգացումը վերջ չի դնում։



«Ֆոքոլարինի» կաթողիկե շարժման աղոթագրքից

Ո՜վ Տեր Հիսուս, որպեսզի մենք ունենայինք լույսը, Դու Քեզ լույս դարձրեցիր մեր համար, ընկղմվելով մեր խավարի մեջ. որպեսզի մենք միայնակ չմնայինք, Դու կրեցիր միայնությունը. որպեսզի մենք կյանքն ունենայինք, Դու ենթարկվեցիր մահվանը։ Մեր համար բավական է, ո՜վ Տեր, տեսնել, որ գտնվում ենք այնպիսի իրավիճակներում, որոնցում Դու գտնվել ես, և Քո ցավի հետ ընծայել նաև մեր ցավերը, վստահ, որ ապրելու ենք Քո հետ հավետ։ Մեր գերեզմանների մեջ անգամ Դու մի գանձ ես դրել։ Օգնիր մեզ գտնել այդ գանձը, ո՜վ Տեր, և օգնիր այն լույս աշխարհ հանել։ Ո՜վ Տեր, Դու մտնում ես յուրաքանչյուր գերեզմանի մեջ, այնտեղ կյանք սերմանելու համար։ Շնորհակալությո՜ւն Քեզ, որ ընդունեցիր թաղվել մեր վախերի գերեզմաններում, մեր մտատանջությունների, հազարավոր տրտմությունների գերեզմաններում, որպեսզի մենք յուրաքանչյուր տառապանքի մեջ կարողանայինք բացահայտել մի կերպ՝ կյանքի մեջ հասունանալու և ճշմարիտ երջանկությանը հասնելու համար։



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Հիսուսը քո Ընկերն է: – Եզակի Ընկերը: – Մարմնեղեն սրտով, ինչպիսին քոնն է: – Գորովալիր հայացք ունեցող աչքերով, որոնք արտասվեցին Ղազարոսի համար ... : – Եվ քեզ էլ սիրում է այնքան, որքան Ղազարոսին:



Էպիկտետոս (50-138)

Աստված մեզ երկու ականջ է տվել, բայց միայն մի բերան, հենց այն նպատակով, որ կրկնակի չափով լսենք, իսկ խոսենք կիսով չափ։



Էնթընի Դե Մելլո

Կյանքը մի խաղի նման է, ուր յուրաքանչյուր խաղացող հնարավորինս լավագույն ձևով գործածում է այն խաղաքարտերը, որոնք ընկել են իրեն։ Ով պնդում ու պահանջում է, որ պետք է խաղա ո՛չ թե այն խաղաքարտերով, որոնք ստացել է, այլ՝ ուրիշներով, որոնց իբր թե իրավունքն ունի, սահմանված է ձախողվելու կյանքում։ Մեզ չեն հարցնում, թե ուզո՞ւմ ենք խաղալ կամ ո՛չ։ Այս հարցում ընտրություն չկա, բոլորն էլ պարտավոր են մասնակցել։ Մեզ մնում է միայն ընտրել, թե ինչպես առաջ կտանենք խաղը։



Զատկական մի հնագույն անանուն ճառից

[...] Քանի որ համընդհանուր ճակատամարտը, ուր Հիսուսը կռվում էր, հաղթանակի ճակատամարտն էր, Նա նախևառաջ պսակվեց փշերով, երկրի երեսից ջնջելու համար որևէ անեծք, Իր աստվածային գլխով արմատախիլ անելով մեղքից ծնված նրա փշերը: Ապա, Վիշապի դառը մաղձը խմելուց հետո, դրա փոխարեն մեր առաջ ընդարձակագույնս բացեց քաղցրության աղբյուրները, որոնք Իրենից բխեցին: [...] Նա բացեց Իր կողը, որից բխեցին սրբազան արյունն ու ջուրը, որոնք նշաններն են հոգևոր հարսանիքի, որդեգրության և միստիկական նոր ծնունդի: Արդարև, ասված է. «Նա ձեզ մկրտելու է Սուրբ Հոգով և կրակով» (Մտթ 3, 11). ջուրը՝ որպես «Սուրբ Հոգով», արյունը՝ որպես «կրակով»: [...] Երբ ավարտեց տիեզերական ճակատամարտը, [...] Նա հաստատուն մնաց տիեզերքի սահմանին, հաղթական կեցվածքով Իր անձի մեջ ցույց տալով հաղթանակի նշանը: Հայնժամ, Նրա երկարատև դիմադրության դիմաց, տիեզերքն այլայլվեց: [...] Քիչ էր մնացել, որ աշխարհն ամբողջ կործանվեր, [...] եթե մեծն Հիսուսը չփչեր աստվածային Հոգին, ասելով. «Հայր, քո ձեռքն եմ ավանդում իմ հոգին» (Ղկս 23, 46): Եվ երբ աստվածային Հոգին բարձրացավ, կենագործված ու ամրապնդված տիեզերքը գտավ մի նոր կայունություն: [...]



Քոնրադ Դե Մեեսթեր

Եթե երկրագնդի ամենամեծ մեղավորը, մահվան պահին զղջալով իր բոլոր մեղքերի համար՝ հոգին ավանդում է սիրո գրկախառնման մեջ, Աստված իսկույն, առանց հաշվի առնելու մի կողմից այն բազմաթիվ շնորհները, որոնք այդ տարաբախտը արհամարհել էր, իսկ մյուս կողմից՝ այն բոլոր ոճիրները, որոնք գործել էր, հաշվի է առնում միայն այդ վերջին աղոթքը և նրան ընդունում է, անհապաղ, Իր ողորմության գրկախառնության մեջ։



Սբ. Գրիգոր Նազիանզացի

[Հիսուսն] Իբրև մարդ մկրտվեց, բայց իբրև Աստված ջնջեց մեր մեղքերը. մաքրագործման կարիք չուներ, այլ՝ կամենում էր սրբացնել ջրերը: Իբրև մարդ փորձության ենթարկվեց, բայց իբրև Աստված հաղթեց, և մեզ հորդորում է վստահասիրտ լինել, որովհետև Ինքը «հաղթել է աշխարհին» (Հվհ 16, 33): Քաղց զգաց, բայց կերակրեց հազարավոր անձանց, և Ինքն է «կենդանի հացը, երկնային հացը» (Հվհ 6, 41): Ծարավեց, բայց հայտարարեց. «Եթե մեկը ծարավի է, թող իմ մոտ գա և խմի» (Հվհ 7, 37): Իմացավ, թե ի՛նչ է հոգնությունը, բայց Ինքն է հանգիստը «նրանց, ովքեր ուժասպառ են և չափազանց բեռնավորված» (Մտթ 11, 28): [...] Աղոթում է, բայց ընդունում է աղոթքները: Արտասվում է, բայց չորացնում է արցունքները: Հարցնում է, թե ուր են դրել Ղազարոսին, որովհետև մարդ է. բայց նրան հարություն է տալիս, որովհետև Աստված է: Ծախվում է, այն էլ ցածր գնով՝ երեսուն արծաթադրամ, բայց փրկագնում է աշխարհը, այն էլ թանկ գնով՝ Իր սեփական արյամբ: [...] Ուժասպառ եղավ և վերքերով պատված, բայց բուժեց ամեն հիվանդություն ու տկարություն: Փայտի վրա բարձրացվեց և նրա վրա գամվեց, բայց կյանքի ծառով մեզ կրկին ոտքի է կանգնեցնում: [...] Մահացավ, բայց ապրեցնում է, և Իր իսկ մահով խորտակեց մահը: Թաղվեց, բայց հարություն առավ: Իջավ դժոխք, բայց այնտեղից դուրս բերեց հոգիներին:



Սբ. Յոզեմարիա Էսքրիվա Դե Բալագեր («Օպուս Դեյ»ի Հիմնադիր, 1902-1975), «Ճանապարհ» գրքից

Անտեղիտալի եղիր հավատքին և վարքին վերաբերվող հարցերում: – Բայց քաղցրաբարո եղիր խոսքիդ ու վարմունքիդ կերպի մեջ: – Հուժկու պողպատից կռված լախտ եղիր, բամբակյա պատյանով պարուրված: Անզիջում եղիր, բայց ո՛չ բիրտ:



Անհայտ Հեղինակ

Երբ տալիս ես, միշտ մի քիչ քեզնից ավելացրու այն բանին, ինչ տալիս ես. մի թռիչք քո մտքից, մի բաբախյուն քո սրտից, մի թրթռոց քո հոգուց։ Եվ տված կլինես ավելին։ Երբ տալիս ես, միշտ տուր ժպիտը շուրթերիդ, ավելացրու ապա մի ափ բերկրանք և ուրախություն, և ամեն բան պարզիր սիրո ձեռքով։ Եվ տված կլինես ավելին։ Երբ տալիս ես, մի՛ մտածիր ինչ որ մի բան ետ վերադարձնելու մասին, և ետ կվերադարձնես շա՜տ ավելին, իսկո՛ւյն. տված լինելու ուրախությունը և էգոիզմիդ դեմ հաղթանակը։ Եթե, երբ տալիս ես, տաս նաև ինքդ քեզ, կտաս ավելին և կստանաս ավելին։



Լուիջի Սփիլլա

Դու, ո՜վ Տեր, շարունակում ես թերթել կյանքիս վիպակի էջերը, և այնտեղ շարունակ ավելացնում ես խաղաղության ու ներման խոսքեր. ո՜վ Տեր, Դու անդադար կանչում ես ինձ ու հարցաքննում, թեև ընդունակ չեմ մեկնաբանելու Քո ձայնը, թեև շարունակում եմ ավազե դղյակներ կառուցել իմ համար։ Դու հետևում ես ինձ, միշտ անցնում ես կողքովս, աննկատ կերպով, և քնքշորեն փաղաքշում ես ինձ Քո նուրբ շոյանքով, այնքան ժամանակ, մինչև որ խանդակաթ համբույրդ չորացնում է արցունքն իմ վերջին։ Դու, ո՜վ Տեր, չես հրաժարվում երբեք մահվան ճիրաններից ազատելու նաև խուլերին, ձախողվածներին, վհատվածներին, և բոլոր նրանց, ովքեր համառորեն հրաժարվում են արբենալ Քո հավիտենական վերածնող Շնչով, որովհետև Դու, ո՜վ Տեր, մահվանը հաղթանակող անմահ Կյանքն ես։



Սուրբ Օգոստինոս

Մարդիկ այնքա՜ն են զմայլվում ի տես լեռների բարձրության, օվկիանոսի ընդարձակության, աստղերի պտույտի, բայց իրենք իրենց կողքով անցնում են առանց զմայլվելու։