Հեղինակի խօսք



Սուրբ Օգոստինոս

Կամենում ես մի շէնք կառուցել, որն հասնի մինչեւ երկի՞նք։ Նախեւառաջ հիմքերը կառուցիր խոնարհութեամբ։



Գուստաւ Թիբոն

Մարդկանց միաւորելու համար բաւական չէ կամուրջներ նետել, հարկաւոր է աստիճաններ կառուցել։ Ով չի բարձրանում մինչեւ Աստծոյ մօտ, չի կարող հանդիպել իր եղբօրը։



Անապատի Հայրերի կեանքից

Եղբայրներից մէկն ուրիշ ոչ մի սեփականութիւն չունէր, քան մի Աւետարան: Վաճառեց այն եւ գումարը բաժանեց՝ կերակրելու համար սովեալներին: Եւ ասաց այս յիշարժան խօսքերը. «Ինչը որ վաճառեցի, այն նոյն գիրքն է, որն ինձ ասում է. \'\'Վաճառիր ամէն բան եւ տուր աղքատներին\'\'»:



Ուալթեր Շուբերթ

Աստծուն հաւատալը պարտականութիւն չէ. պարգեւ է, շնորհ։ Աստծուն չհաւատալը յանցանք չէ. թերեւս, դա սոսկ դժբախտութիւն է։



Ստեփանոս Օրբելեան

Ես ինքս խաւար լինելով, ուրիշների համար կամեցայ լինել լոյս։



Ալեքսանդր Սոլժենիցին

Մոռացել ենք Աստծուն. ահա սա՛ է իրական չարիքը։ Մնացած ամէն բան սոսկ հետեւանք է։



Սբ. Գրիգոր Տաթեւացի

Ինչպէս արծիւն է սաւառնում իր երկու թեւերով, այնպէս էլ մարդը՝ հաւատքի եւ գործերի շնորհիւ սաւառնում է դէպի Երկնքի Արքայութիւն: Հաւատքը արմատն է, գործերը` պտուղները: Հաւատքը Արքայութեան բանալին է, իսկ գործերը` բանալիի շարժումը, որով բացում ենք եւ ներս մտնում:



Սբ. Թերեզա Յիսուս Մանկան

Երկրի վրայ՝ եղբայրսիրութիւնն ամէն ինչ է։ Իւրաքանչիւր անձի աստուածսիրութեան չափը յայտնի է դառնում իր գործադրած եղբայրսիրութեան ուժգնութեամբ։



Սուրբ Օգոստինոս

Եղբայրներ, մի՞թէ տեւում են մեր տարիները: Նրանք օր օրի անէանում են: Եղածներն այլեւս չկան, գալիքները դեռեւս չկան: Առաջիններն անցել են, գալիքները գալու են սոսկ իրենց հերթին անցնելու համար: Այսօրը գոյութիւն ունի միայն այն պահին, երբ խօսում ենք: Օրուայ առաջին ժամերն անցել են, միւսները դեռեւս գոյութիւն չունեն. գալու են, բայց ոչնչութեան մէջ թափուելու համար: [...] Ոչ ոք կայունութիւն չունի ինքն իր մէջ: Մարմնի տիրապետութեան տակ չէ էութիւնը, մարմինը չի մնում ինքն իր մէջ: Փոփոխւում է ըստ տարիքի, փոփոխւում է ժամանակի եւ վայրերի բերումով, փոփոխւում է հիւանդութիւնների եւ պատահարների պատճառով: Աստղերն առաւել կայուն չեն. ունեն իրենց ծածուկ փոփոխութիւնները, թաւալւում են տիեզերքի տարածութեան մէջ, [...] կայուն չեն, նրանցում չէ էութիւնը: Մարդու սիրտն էլ հաստատուն չէ: Որքա՜ն մտքեր, որքա՜ն իղձեր ու ձգտումներ ալեկոծում են նրան, որքա՜ն հաճոյքներ քարշ են տալիս նրան այս ու այն կողմ եւ բզկտում են: Մարդու միտքն իսկ, թէեւ օժտուած է բանականութեամբ, փոփոխւում է, նրա տիրապետութեան տակ չէ էութիւնը: Ուզում է եւ չի ուզում, գիտի եւ անգիտանում է, յիշում եւ մոռանում է: Ոչ ոք իր մէջ չունի էութեան միասնութիւնը: [...] Բազմաթիւ տառապանքներից, հիւանդութիւններից, դժուարութիւններից ու յոգնատանջ աշխատանքներից յետոյ խոնարհաբար վերադառնում ենք այն Մէկին: Մտնում ենք այն քաղաքը, որի բնակիչները մասնակցում են միեւնոյն էութեանը:



Սբ. Յովհաննէս Կղիմաքոս

Դարձը յոյսի դուստրն է: Հրաժարուելն է յուսահատութիւնից:



Սուրբ Օգոստինոս

Կեանքն առանց յաւիտենականութեան անարժան է կրելու կեանք անունը: Ճշմարիտ է միայն յաւիտենական կեանքը:



Ն.Ս. Ֆրանցիսկոս Առաջին Պապ

Նա, ով իր խիղճն ու գիտակցութիւնը կղզիացնում, անջատում, բաժանում, առանձնացնում է Աստծոյ ժողովրդի ընթացքից, չի ճանաչում Սուրբ Հոգու բերկրանքը, որը զօրավիգ է յոյսին։



Օլիվիէ Քլեման

Սրբագործուած մարդն այլեւս բաժանուած, զատուած, առանձնացուած չէ: Մանաւանդ թէ, սրբագործման միակ ուղին այլեւս ոչնչից եւ ոչ ոքից բաժանուած չլինելն է: Սրբագործուած մարդն իր մէջ կրում է համայն մարդկութիւնը, մարդկային բոլոր էակներին, նրանց չարչարանքների եւ նրանց յարութեան մէջ: Քրիստոսի մէջ նա նոյնանում է «ամբողջական Ադամի» հետ: Իր սեփական եսը նրան այլեւս չի հետաքրքրում: Իր աղօթքի, իր սիրոյ մէջ է վերցնում բոլոր մարդկանց, առանց դատելու, առանց դատապարտելու, դատելով եւ դատապարտելով միմիայն իրեն, սրտի ամենայն անկեղծութեամբ նկատելով իրեն որպէս ամէնքից յետինը: Սրբագործուած մարդն անսահմանօրէն խոցելի է աշխարհում տիրող սոսկալի իրականութիւնների դիմաց, ողբերգութիւնների դիմաց, որոնք շարունակ կրկնւում են պատմութեան ներսում, բայց Քրիստոսի հետ ջախջախուելով, Նրա հետ էլ յարութիւն է առնում, յարութիւն է առնում բոլորի հետ, եւ անսասան կերպով գիտի ու համոզուած է, որ յարութեանն է պատկանում վերջին խօսքը: Սարսափից աւելի խորն է բերկրանքը:



Սբ. Դիոնիսիոս Արիսպագացի

Անուսներին հարկաւոր է կրթել, ո՛չ թէ պատժել. կոյրին չեն ապտակում, այլ՝ բռնում են նրա ձեռքից ու առաջնորդում:



Անապատի Հայրերի կեանքից

Ծերերից մէկն ասաց. «Սրա համար է, որ չենք յառաջադիմում եւ չենք ճանաչում մեր չափը. որովհետեւ չենք յարատեւում ձեռնարկուած գործի մէջ, այլ՝ ուզում ենք ձեռքբերել առաքինութիւնն առանց ջանքի, եւ մի վայրից մի ուրիշ վայր ենք տեղափոխւում, մտածելով՝ թէ կը գտնենք մի վայր, ուր սատանան ներկայ չի լինի»։