Հեղինակի խօսք



Սբ. Գրիգոր Նիւսացի

Մարդկային բնութիւնը չի կարող արտայայտել աստուածային սիրոյ գերառատութիւնը: Այդ իսկ պատճառով, [աստուածային սէրն] իրեն որպէս խորհրդանշան վերցնում է այն, ինչը որ մեր մէջ գործող կրքերից ամենահզօրն է, ի նկատի ունեմ սիրոյ կիրքը, որպէսզի այդպիսով սովորենք, որ ով իր հայեացքը սեւեռում է աստուածային բնութեան գեղեցկութեան վրայ, պէտք է այնպէս սիրահարուած լինի նրան, ինչպէս մարմինը սիրահարւում է այն բանին, ինչն իրեն նմանակից է, կիրքը փոխակերպելով ազատ բերկրանքի, այնպէս՝ որ մեր հոգին «էրոսի կերպով» մեզնում այրուի միմիայն Հոգու բոցով:



Կառլո Քառռետտո

Կայ մի բան, որ աւելի կարեւոր է, քան գործերդ. Աղօթքը։ Կայ մի ուժ, որ աւելի ազդու է, քան խօսքերդ. Սէրը։



Որոգինէս

Մեզնից չի պահանջւում արմատախիլ անել կամ մեզնում ոչնչացնել հոգու բնական գործունէութիւնները, այլ՝ մաքրագործել դրանք: Սա նշանակում է, որ պէտք է նրանից հեռացնենք այն աղբն ու անմաքրութիւնները, որոնցով այն պատուել է մեր ծուլութեան պատճառով, որպէսզի նրան վերադարձուի նրա երիտասարդութեան բնական պայծառութիւնը, նրան բնորոշ կորովով:



Լեւ Տոլստոյ

Բարին բոլորի ներսում է։ Այն գործադրելու քաջութիւնն է միայն պակասում։



Սբ. Դիոնիսիոս Արիսպագացի

Առանց բարու հետ ինչ որ մի մասնակցութեան, ոչինչ երբեւէ գոյութիւն չի ունեցել, գոյութիւն չունի եւ չի էլ կարող գոյութիւն ունենալ: Վերցնենք, օրինակի համար, ցանկասէր մէկին: Սա բարուց զուրկ է իր անմիտ ու անյագ ցանկութեան պատճառով. [...] բայց դա չի խանգարում այն բանին, որ նա բարուն մասնակցի հաղորդութեան ու սիրալիութեան տկարացած արձագանքով, որը նրա մէջ այնուամենայնիւ մնում է: Նմանապէս զայրոյթը, բարուն մասնակցում է իր մէջ հաստատուած շարժմամբ, ցանկութեամբ՝ բարելաւելու այն, ինչն իրեն վատ կամ չար է թւում, եւ հասցնելու մի վիճակի, որն իրեն թւում է լաւագոյնը: Եւ մինչեւ իսկ նա, ով ցանկանում է հնարաւոր կեանքերի մէջ վատթարագոյնը, քանի որ ուրիշ բան չի ցանկանում, այլ միայն՝ ապրել, եւ ապրել այն կեանքը, որն իրեն թւում է լաւագոյնը, իր այդ ցանկութեամբ իսկ, ապրելու իր ցանկութեամբ, մի առաւել բարձր կեանքի իր ձգտումով, նա նոյնպէս մասնակցում է բարուն: Եթէ ամբողջովին ջնջուի բարին, այլեւս կեանք չի լինի, ո՛չ էլ ցանկութիւն, ո՛չ շարժում, ո՛չ էլ ուրիշ որեւիցէ մի բան:



Սբ. Անտոն Պադովացի

Եթէ քարոզում ես Յիսուսին, Նա փափկացնում է կարծրացած սրտերը։ Եթէ աղօթում ես Յիսուսին, Նա քաղցրացնում է դառը փորձութիւնները։ Եթէ մտածում ես Յիսուսի մասին, Նա լուսաւորում է սիրտդ։ Եթէ կարդում ես Յիսուսի մասին, Նա յագեցնում է միտքդ։



Եւագր Պոնտացի

Աղօթքը մտքի մի «զրոյց» է Աստծոյ հետ: Փնտրիր, ուրեմն, տրամադրուածութիւնը, որի կարիքն ունի միտքը, որպէսզի կարողանայ առանց ետ վերադառնալու մղուել դէպի իր Տէրը եւ Նրա հետ զրուցել առանց որեւէ միջնորդի:



Պրիմո Մացցոլարի

Ցաւոք այնքան ենք վարժուել առանց երեխաների տներին եւ առանց աղքատների եկեղեցիներին, որ լաւ վիճակում լինելու տպաւորութիւնն ունենք։ Երեխաները ցնցում են մեզ, աղքատները ցնցում են մեզ։



Սբ. Յովհան Ոսկեբերան

Աղօթք ասելով ես հասկանում եմ ո՛չ թէ այն, որը միայն բերանի մէջ է, այլ այն, որը բխում է սրտի խորքից: Յիրաւի, ինչպէս հողի մէջ խորը մխրճուած արմատներ ունեցող ծառերը չեն տապալւում եւ արմատախիլ չեն լինում փոթորիկներից, [...] նմանապէս սրտի խորքից բխող աղօթքները, այդ կերպ արմատաւորուած, դէպի երկինք են բարձրանում ամենայն ապահովութեամբ եւ մտքերի յարձակումներից չեն շեղւում: Սրա համար է սաղմոսն ասում. «Ի խորոց աղաղակեցի առ Քեզ, Տէր» (Սղմ 129, 1):



Գուստաւ Թիբոն

Սիրոյ վախճանը։ – Մեր երկրային սէրերը վերջանալու են ջրի հոսքերի նման։ Միակ հարցը իմանալն է, թէ ի՞նչն է նրանց կլանելու։ Անապա՞տը, թէ՞ օվկիանոսը։ Միջակութեան անշարժ աւազնե՞րը, որ ամէն բան չորացնում են, թէ՞ Աստուածային Սիրոյ անդունդները, որ ամէն բան փառաւորում են։ Եւ թէ ի՞նչ է նրանց սպասւում։ Մա՞հ, թէ՞ պայծառակերպութիւն։



Սբ. Մակար Մեծ

Ճիշտ չէ, ինչպէս պնդում են սխալից խաբուած ոմանք, թէ մարդն անդարմանելիօրէն մեռած է եւ չի կարող որեւէ բարի գործ կատարել: Փոքրիկ երեխան ոչնչի ընդունակ չէ. չի կարող իր ոտքերով վազել իր մօր մօտ, բայց թաւալւում է գետնին, ճչում է, լալիս, կանչում է իր մօրը: Եւ մայրը յուզւում է, իր ամբողջ էութիւնը խանդաղատանքով է լցւում, տեսնելով, որ իր երեխան իրեն փնտրում է այդքա՜ն անհամբերութեամբ եւ այդքա՜ն հեծեծանքով: Երեխան չի կարող հասնել իր մօրը, բայց նրան կանչում է առանց յոգնելու, եւ մայրը երեխայի մօտ է գնում սիրտը սիրուց տակնուվրայ եղած, համբուրում է նրան, գրկում, սեղմում իր սրտին, կերակրում է աննկարագրելի քնքշանքով: Աստուած մեզ սիրում է, եւ այդ մօր նման է վարւում այն հոգու հետ, որն Իրեն փնտրում է եւ կանչում է Իրեն: Իր անսահման սիրոյ մղմամբ [...] հարում է մեր հոգուն, միանում է նրան եւ «նրա հետ դառնում է մէկ հոգի», ինչպէս ասում է Առաքեալը (1Կր 6, 17): Հոգին միանում է Տիրոջը, իսկ Տէրը, կարեկցանքով եւ սիրով լի, միանում է հոգուն, եւ հոգին մնում է Նրա շնորհի մէջ: Յայնժամ հոգին եւ Տէրը կազմում են մէկ միակ հոգի, մէկ միակ կեանք, մէկ միակ սիրտ:



Ժաք Մարիտէն

Քրիստոնէութիւնը մարդկանց սովորեցնում է, որ սէրն աւելի արժէ՝ քան խելացիութիւնը։



Սբ. Գրիգոր Մեծ

Դարձի եկածների կեանքում կան երեք հանգրուաններ. սկիզբը, միջանկեալ հանգրուանը եւ կատարելութիւնը: Սկզբում դարձի եկածները գտնում են [հոգեւոր] քաղցրութեան հրապոյրները. մէջտեղում՝ փորձութեան դէմ մղուող պայքարները. վերջաւորութեան՝ լիութեան կատարելութիւնը: Սկզբում քաղցրութիւնն է, նրանց գօտեպնդելու համար. ապա դառնութիւնն է, նրանց հրահանգելու համար. վերջում գերագոյն իրողութիւնների անուշութիւնն է, նրանց հաստատելու համար:



Գուստաւ Թիբոն

Մարդու ազատութիւնը չի չափւում նրանով, թէ որքան կախումնաւոր չէ ոչնչից ու ոչ ոքից։ Մարդն ազատ է այնքանով, որքանով կախումնաւոր է այն բանից կամ այն անձից, որին սիրում է. եւ ընդհակառակն, ստրուկ է այնքանով, որքանով կախումնաւոր է այն բանից կամ այն անձից, որին չի կարող սիրել։ Ազատութեան խնդիրը կախումնաւորութեան հարց չէ, այլ՝ սիրոյ։ Մեր սիրոյ ուժով է որոշւում ազատ լինելու մեր կարողութիւնը։



Անապատի Հայրերի կեանքից

Հարցրեցին Աբբա Մակարին. «Ինչպէ՞ս է հարկաւոր աղօթել»: Ծերը պատասխանեց. «Բնաւ կարիք չկայ մոլորուելու բազմաթիւ խօսքերի մէջ: Բաւական է տարածել ձեռքերը եւ ասել. \'\'Տէ՜ր, ինչպէս Դու կամենում ես եւ ինչպէս Դու գիտես, ողորմիր ինձ\'\': Եթէ պայքարը ձեզ նեղում է, կանչեցէք. \'\'Օգնութի՜ւն\'\': Նա գիտի, թէ ի՛նչն է ձեզ պատշաճ ու յարմար, եւ ձեր հանդէպ գութ կ\'ունենայ»: