Հեղինակի խօսք



Սբ. Հերոնիմոս

Որքան էլ դու ցած իջնես, երբեք չես կարող աւելի խոնարհ լինել, քան Քրիստոսը։



Սբ. Յովհան Դամասկացի

Մարդը ոչ մի մեղք չէր գործի, եթէ ի սկզբանէ վրայ չհասնէին այդ հուժկու հսկաները, [...] այսինքն՝ մոռացութիւնը, հոգեւոր անզգայութիւնը եւ տգիտութիւնը: [...] Այս ամէնի սկզբնապատճառը, գրեթէ կարող ենք ասել՝ չարաշուք մայրը, «ֆիլաուտիա»ն է, սեփական եսի պաշտամունքը:



Սբ. Յովհան Դամասկացի

Հարկաւոր է իմանալ, որ Հայրերի համաձայն՝ գոյութիւն ունեն [չարի] ութը մտքեր, որոնք յարձակւում են մեր վրայ. առաջինը անյագութիւնն է, երկրորդը՝ զեխութիւնը, երրորդը՝ ագահութիւնը, չորրորդը՝ տրտմութիւնը, հինգերորդը՝ ցասումը, վեցերորդը՝ յոյսին հակառակուող միտքը, եօթներորդը՝ սնափառութիւնը, ութերորդը՝ հպարտութիւնը:



Երանելի Պօղոս Վեցերորդ Պապ

Խոնարհութիւնը սիրոյ տարածքն է։



Սբ. Մաքսիմոս Խոստովանող

Այս խոտորման [բնական էներգիաների վերածուելը կործանարար կրքերի] պատճառը մահուան ծածուկ վախն է: [...] Ուստի մենք, որ մէկ միակ բնութիւն ենք, օձերի նման փոխադարձաբար յոշոտում ենք միմեանց: [...] Բայց միմիայն սէրն է յաղթում մարդկային բնութեան մասնատմանը:



Հ. Փէրրին

Ամենասուրբ Հաղորդութեան մէջ չէ, որ մեր եղբայրները, որոնք երբեք եկեղեցի չեն յաճախում, կարող են գտնել Տիրոջը։ Մե՛ր անձերում է, որ կարող են հանդիպել Նրան, այն չափով, որքանով որ մեր գործերը, մեր խօսքերն ու մեր վարմունքը կը լինեն կենդանի արտայայտութիւնը մեր ներսում Նրա ներկայութեան։



Սբ. Եփրեմ Ասորի

Իմ կեանքի Տէր եւ ուսուցիչ, հեռացրո՛ւ ինձնից ծուլութեան, վհատութեան, տիրապետութեան եւ դատարկախօսութեան հոգին. ինձ՝ Քո ծառային, շնորհի՛ր ողջախոհութեան, խոնարհութեան, համբերութեան եւ սիրոյ հոգի. այո՛, Տէր Թագաւոր, տո՛ւր ինձ տեսնել ի՛մ մեղքերը եւ չդատել իմ մերձաւորին, որովհետեւ Դու օրհնեալ ես յաւիտեանս յաւիտենից: Ամէն:



Փոլ Թիլլիչ

Մեզ ուղղում են - յաճախ իրաւացիօրէն - այն քննադատութիւնը, որ աւելի նմանւում ենք մի մեռած Աստծոյ թաղողների, քան թէ՝ կենդանի Աստծոյ վկաների։ Պէտք է ընդունենք այս քննադատութեան արժէքը եւ ինքներս մեզ հարց տանք, թէ բերկրանքի պակասը մեզնում կախում ունի մեր քրիստոնեայ լինելու փաստի՞ց, թէ՞ աւելի շուտ այն փաստից, որ դեռ իրական քրիստոնեաներ չենք լիովին։



Որոգինէս

Երանելի է նա, ով պահք է պահում աղքատին կերակրելու նպատակով:



Նիկոլաս Գ. Դաւիլա

Մարդը դա մի խնդիր է, որին չկայ մարդկային լուծում։



Սբ. Աթանաս Աղեքսանդրացի

Եթէ դուք պահք էք պահում, բայց չէք հսկում ձեր բերանին, որպէսզի չարութեան կամ զայրոյթի ոչ մի խօսք չասի, ոչ մի կեղծիք կամ սուտ երդում, եթէ չարախօսում էք ձեր մերձաւորի դէմ, նոյնիսկ եթէ դա գալիս է պահք պահողի բերանից, պահքը ձեր համար անարդիւնք կը լինի եւ կը դառնայ ի զուր վատնուած ջանք:



Ժոզէֆ Դը Մէսթրը

Չկայ աւելի դժբախտ մէկը, քան նա՝ ով երբեք չի տառապել։



Սբ. Մաքսիմոս Թուրինացի

Ի՞նչ օգուտ ունի քառասնօրեայ պահքը պահելդ, եթէ չես յարգելու նրա նշանակութիւնը: Ի՞նչ օգուտ ունի խնջոյքներից հրաժարուելդ, եթէ դատավարութիւններում ես անցկացնելու ժամանակդ: Ի՞նչ օգուտ ունի սեփական հացդ չուտելը, եթէ գողանալու ես աղքատի հացը: [...] Քրիստոնէական պահքը պէտք է սնուցի խաղաղութիւնը, ո՛չ թէ վէճերը: Ի՞նչ շահ ունես ստամոքսդ պահքով սրբացնելուց, եթէ շուրթերդ աղտոտում ես խաբէութիւններով: Եղբա՜յր, դու կարող ես եկեղեցի գալ միայն այն դէպքում, եթէ ոտքերդ խճճուած չեն վաշխառութեան ցանցերում: Իրաւունք կ\'ունենաս աղօթելու միայն այն դէպքում, եթէ սրտումդ քեզ խոչընդոտ չի լինի նախանձը: [...] Դրամը, որ տալիս ես աղքատին, լիակատար արդարութիւն կը լինի միայն այն դէպքում, եթէ այն չես խլել մի ուրիշ աղքատի ձեռքից: [...] Այսպիսով, որքան որ հնարաւոր է, առաքինութիւնների գործադրմամբ նմանուենք Քրիստոսի պահքին, որպէսզի մեր վրայ իջնի շնորհը՝ հոգու եւ մարմնի զոյգ պահքերի միջոցով:



Ջովաննի Պապինի

Մարդիկ պատմութեան մէջ տեղ են փնտրում Քրիստոսի համար, մինչդեռ պատմութիւնն է, որ Քրիստոսի մէջ պէտք է փնտրի իր տեղը։



Եւագր Պոնտացի

Առաջին եւ գլխաւոր պատուիրանը սէրն է: Սիրոյ շնորհիւ, հոգին տեսնում է բուն Սէրը, այսինքն՝ Աստծուն: Արդարեւ, մեր սիրոյ ընդմիջով մենք տեսնում ենք Աստծոյ սէրը մեր հանդէպ, ինչպէս ասում է սաղմոսը. «Նա Իր ճանապարհներն ուսուցանում է նրանց, ովքեր սիրալիր են»: