Հեղինակի խօսք



Օլիվիէ Քլեման

Սրբագործուած մարդն այլեւս բաժանուած, զատուած, առանձնացուած չէ: Մանաւանդ թէ, սրբագործման միակ ուղին այլեւս ոչնչից եւ ոչ ոքից բաժանուած չլինելն է: Սրբագործուած մարդն իր մէջ կրում է համայն մարդկութիւնը, մարդկային բոլոր էակներին, նրանց չարչարանքների եւ նրանց յարութեան մէջ: Քրիստոսի մէջ նա նոյնանում է «ամբողջական Ադամի» հետ: Իր սեփական եսը նրան այլեւս չի հետաքրքրում: Իր աղօթքի, իր սիրոյ մէջ է վերցնում բոլոր մարդկանց, առանց դատելու, առանց դատապարտելու, դատելով եւ դատապարտելով միմիայն իրեն, սրտի ամենայն անկեղծութեամբ նկատելով իրեն որպէս ամէնքից յետինը: Սրբագործուած մարդն անսահմանօրէն խոցելի է աշխարհում տիրող սոսկալի իրականութիւնների դիմաց, ողբերգութիւնների դիմաց, որոնք շարունակ կրկնւում են պատմութեան ներսում, բայց Քրիստոսի հետ ջախջախուելով, Նրա հետ էլ յարութիւն է առնում, յարութիւն է առնում բոլորի հետ, եւ անսասան կերպով գիտի ու համոզուած է, որ յարութեանն է պատկանում վերջին խօսքը: Սարսափից աւելի խորն է բերկրանքը:



Սբ. Դիոնիսիոս Արիսպագացի

Անուսներին հարկաւոր է կրթել, ո՛չ թէ պատժել. կոյրին չեն ապտակում, այլ՝ բռնում են նրա ձեռքից ու առաջնորդում:



Անապատի Հայրերի կեանքից

Ծերերից մէկն ասաց. «Սրա համար է, որ չենք յառաջադիմում եւ չենք ճանաչում մեր չափը. որովհետեւ չենք յարատեւում ձեռնարկուած գործի մէջ, այլ՝ ուզում ենք ձեռքբերել առաքինութիւնն առանց ջանքի, եւ մի վայրից մի ուրիշ վայր ենք տեղափոխւում, մտածելով՝ թէ կը գտնենք մի վայր, ուր սատանան ներկայ չի լինի»։



Իրվինգ

Իմացութիւնը նման է ծովի։ Ով թպրտում ու ճողփում է մակերեսին, միշտ աւելի է աղմկում ու դրանով աւելի շատ ուշադրութիւն է քաշում իր վրայ, քան մարգարիտներ որոնողը, որն առանց աւելորդ աղմուկի՝ գանձեր որոնելու համար սուզւում է մինչեւ անյայտ խորքերի յատակը։



Կիկերոն

Մոլորուելը բնորոշ է իւրաքանչիւրին, բայց իրենց մոլորութեան մէջ յամառում են միայն յիմարները։



Անապատի Հայրերի կեանքից

Աբբա Ագաթոնն ասաց. «Երջանիկ կը լինէի, եթէ կարողանայի հանդիպել մի բորոտի, նրան տայի իմ մարմինը եւ վերցնէի իրենը»: Արդարեւ, այսպիսին է ճշմարիտ սէրը:



Երանաշնորհ Մխիթար Սեբաստացի Աբբահայր

Ամբողջ տիեզերքը շրջապատուած է նեղութիւններով ու խաչերով. եւ դրանք ոսկու հանք են, որտեղից խոնարհ եւ աստուածասէր քրիստոնեան առատ ոսկի է հանում համբերութեամբ ու բարի գործերով [...] : Դիզե՛նք, ուրեմն, խոնարհութեան փայտը, որի տակ դնելով Աստծոյ սիրոյ կայծը, վառենք համբերութեան շնչով, եւ այսպէս կը հալուեն ու կը մաշուեն նեղութիւնները, իսկ մենք կը հաւաքենք մեր առաքինութիւնների արդիւնքը:



Խալիլ Ժըբրան

Ապրելը բոլոր արուեստների շարքին ամենամեծն է։ Լինել արուեստագէտ՝ նշանակում է լոյսի ցոլքեր քաղել ճշմարիտ Կեանքից։ Ճշմարիտ Կեանքն Աստուած է, եւ Աստուած ամէնուր է։



Երանաշնորհ Մխիթար Սեբաստացի Աբբահայր

Որեւէ գովասանք իրաւացի է միայն այն ժամանակ, երբ տուեալ անձի վիճակին կամ պաշտօնին վերաբերուող գործերի համար է: Կրօնաւորի համար գովեստ չէ, երբ ասում են, թէ արագընթաց է, քաջ դերասան, ազնուական կամ գիտուն. այլ՝ երբ ասում են, որ խոնարհ կամ հնազանդ է, եւ նման բաներ: Այսպէս նաեւ ինձ գովասանք չեմ համարում, երբ ասում են, թէ քաջ ճարտարապետ է: Մեծ յիմարութիւն կը լինէր հպարտանալ այդպիսի բաների համար։



Հայր Էրմէս Մարիա Ռոնքի

Չես կարող աղօթել, եթէ հաւասար ուժգնութեամբ չես սիրում երկինքն ու երկիրը։ «Հայր մեր»ը կրքոտների աղօթքն է. ծնուել է մի անհուն կրքից եւ սահմանուած է ո՛չ թէ տժգոյն վարձկանների, այլ՝ մարդկանց, ում երակներում կեանքը եռում է, որոնք կիրքն ունեն Աստծոյ եւ մարդկանց։



Սթեֆան-Մարի Բարբեյոն

Եթէ քո սիրտը մեղադրում ու դատապարտում է քեզ, յիշիր, որ Աստուած աւելի մեծ է, քան քո սիրտը։



Բլէզ Պասկալ

Մարդկային իրողութիւնները հարկաւոր է հասկանալ՝ սիրելու համար, մինչ Աստուածային իրողութիւնները հարկաւոր է սիրել՝ հասկանալու համար։



Անապատի Հայրերի կեանքից

Եղբայրներից մէկը հարցրեց ծերերից մէկին. «Երկու եղբայրներ կան: Նրանցից մէկը երբեք դուրս չի գալիս իր խցից, ուր աղօթում է, վեց օր շարունակ պահք է պահում եւ գործի է դնում ամէն տեսակ ճգնութիւն: Միւսը խնամում է հիւանդներին: Երկուսից ո±ր մէկի կեանքն է Աստծուն աւելի հաճելի»: Ծերը պատասխանեց. «Եղբայրը, որ վեց օր պահք է պահում, հիւանդախնամ եղբօրը չի հաւասարուի, նոյնիսկ եթէ իր քթից կախուի»:



Անանուն Հեղինակ

Սիրի՛ր քո թերի մերձաւորին քո թերի սրտով։



Սուրբ Օգոստինոս

Սխալներով ու տառապանքներով մեծապէս լի մարդկային այս գոյութեան ընթացքում մեզ մխիթարում են միմիայն անկեղծ հաւատքը եւ ճշմարիտ ընկերների սրտակցութիւնը։