Գլուխ Ա. - Հոդված 2. / գ) Հավատքի խորհուրդները
- 01
-
02
-
-
03
-
-
04
-
-
05
-
1122. Քրիստոսն ուղարկեց Իր Առաքյալներին, որպեսզի «Իր Անունով» «բոլոր ժողովուրդներին քարոզվեին դարձն ու մեղքերի թողությունը» (Ղկս 24, 47): «Ուսուցանեցե՛ք բոլոր ժողովուրդներին՝ մկրտելով նրանց հանուն Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու» (Մտթ 28, 19): Մկրտելու առաքելությունը, հետևաբար՝ խորհրդակատար առաքելությունը, ներառված է ավետարանման առաքելության մեջ, քանի որ խորհրդի կատարումը նախապատրաստվում է Աստծո Խոսքի և հավատքի կողմից. հավատքի, որը Աստծո Խոսքին տրված համաձայնությունն է.
«Աստծո Ժողովուրդը հավաքվում է նախևառաջ կենդանի Աստծո Խոսքի միջոցով: [...] Խոսքի քարոզումն անհրաժեշտ է խորհուրդների մատակարարման իսկ համար, քանի որ խոսքը վերաբերվում է հավատքի խորհուրդների. հավատքի, որը ծնվում և սնվում է Խոսքով»[1]:
1123. «Խորհուրդները սահմանված են մարդկանց սրբացմանը, Քրիստոսի Մարմնի կերտմանը և, ի վերջո, Աստծուն պաշտամունք մատուցելուն. քանի որ նշաններ են, ապա, ունեն նաև կրթելու գործառույթ: Ո՛չ միայն ենթադրում են հավատքի առկայությունը, այլ նաև՝ խոսքերով և ծիսական տարրերով սնուցում են այն, ամրապնդում են այն և արտահայտում. ուստի, կոչվում են հավատքի խորհուրդներ»[2]:
1124. Եկեղեցու հավատքը ընթանում է հավատացյալի հավատքի առջևից, ուստի հավատացյալի հավատքը կանչված է հարելու Եկեղեցու հավատքին: Երբ Եկեղեցին ծիսակատարում է խորհուրդները, դավանում է Առաքյալներից ստացած հավատքը: Այստեղից է ծնունդ առել հնագույն ասացվածքը. «Lex orandi, lex credendi»[3], «Աղոթքի օրենքը հավատքի օրենքն է». Եկեղեցին հավատում է այն բաներին, որոնք ներկա են իր աղոթքի մեջ: Ծեսը սրբազան և կենդանի Ավանդության բաղադրիչ տարրերից մեկն է[4]:
1125. Այս իսկ պատճառով, ծիսական խորհրդակատար արարողություններից ոչ մեկը չի կարող փոխվել կամ ձեռնմխության ենթարկվել քահանայի կամ հավատացյալների հասարակության կողմից՝ ըստ իրենց քմահաճույքի: Եվ ո՛չ իսկ Եկեղեցու գերագույն իշխանությունը կարող է փոխել Ծեսը ըստ իր հայեցողության, այլ՝ միմիայն հավատքի հնազանդությամբ և Ծեսի խորհրդի հանդեպ կրոնական հարգանքով:
1126. Ինչպես նաև, քանի որ խորհուրդներն արտահայտում և զարգացնում են հավատքի հաղորդութունը Եկեղեցու մեջ, «աղոթքի օրենքը» էական չափանիշներից մեկն է այն երկխոսության, որով ջանք է գործադրվում վերահաստատելու քրիստոնյաների միությունը[5]:
