« ԱՌԱՆՑ ՎԱՐԱՆՈՒՄՆԵՐԻ ԱՌԱՋԱԴԻՄԵԼ ՍՈՒՐԲ ՀՈԳՈՒ ԲԵՐԿՐԱՆՔԻ ՄԵՋ »
- 01
- 02
- 03
- 04
- 05
- 06
- 07
- 08
- 09
- 10
- 11
- 12
- 13
Սբ. Հիլդեգարդ Բինգենացի (1098-1179). « Շիվիաս. Աստծո ճանապարհները », 4.
[...] Հարկավոր է, որ արդարության գործերը մարդը կատարի Սուրբ Հոգու ուրախությամբ, առանց սեփական վարանումը այլասերված տրտունջներով ընդգծելու։
Չպետք է ասի, թե իրեն պակասում է Աստծո շնորհով մարդու մեջ դրված առաջին արմատը, – կշռադատությամբ բարու ճանաչումը, – ո՛չ էլ Սուրբ Հոգու շնորհը, որն Իր խորհուրդներով ուղղակի կերպով հպվում է այս արմատին, – շնորհի հուրը, որը գործելու շարժառիթ է տալիս իր կամքին։
Եթե գործում է բերկրալի վճռականությամբ, չպետք է նեղսրտվածության մեջ լինի այն բաների պատճառով, որոնք գործել է ուրիշ անգամներ, պախարակելի եռանդով մղված, կարծես թե ինչ որ մի ավելի տկար բան ունենար իր ներքին արմատին։ Եվ, եթե ձախողվում է, երբ ընկնում է, չպետք է տրտնջա` ասելով. «Ավա՜ղ, ի՞նչ եմ արել, որ անընդունակ եմ եղել նախապես Աստծո մեջ տեսնելու իմ գործերը»։
Ավելի լավ կլինի, որ առաջ ընթանա, վճռակամությամբ, առանց կրելու անցյալ անհավատարմության բեռը, այնպես` որ գործելու մեջ վստահի Աստծուն, և այդպես վարվելով գոտեպնդվի, առանց արցունքախառն ողբասացություն կատարելու իր անցյալ վատ վարքի վրա։ [...]
