« ՎՍՏԱՀՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ՀԱՐԱՏԵՎՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՂՈԹՔԻ ՄԵՋ »
- 01
- 02
- 03
- 04
- 05
- 06
- 07
- 08
- 09
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
Սբ. Հովհաննես Կղիմաքոս (մոտ 575 - մոտ 650). « Սանդուխք Դրախտի ».
[...] Քանի դեռ չենք տիրապետել ճշմարիտ աղոթքին, նմանվում ենք նրանց, ովքեր սկսում են սովորեցնել երեխաներին քայլել։
Ջանա՛ վերամբարձել միտքդ, կամ ավելի` պարփակել աղոթքի խոսքերի մեջ. իսկ եթե, իր մանկահասակ վիճակի պատճառով, տկար է և ընկնում է, նրան կրկին այնտեղ վերադարձրու։
Հեղհեղուկ վիճակը բնորոշ է [մարդկային] մտքին, բայց Աստված այն հաստատուն դարձնելու կարողությունն ունի։ Եթե անխոնջ կերպով հարատևես այս պայքարի մեջ, Նա, Ով հաստատել է մտքի ծովի սահմանները, կգա նաև քո մեջ, և աղոթքիդ ժամանակ կասի նրան. «Մինչև այստեղ կհասնես, և ո՛չ ավելի անդին» (Հոբ 38, 11)։
Հոգին չի կարող կապանքների մեջ դրվել. բայց այնտեղ, որտեղ գտնվում է հոգու Արարիչը, ամեն ինչ ենթակա է Իրեն։
Հավատքը թևեր է տալիս աղոթքին. առանց հավատքի, իրոք, չենք կարող վեր բարձրանալ Երկինք։ [...]
