
Լեզուն և ոճը
- 01
- 02
-
03
-
- Մարկոսը Հիսուսին տեսե՞լ է, թե՞ ո՛չ
- Երկրորդ Ավետարանը Առաջին և Երկրորդ դարերում տարածում ունեցող գիրք է եղել
- Երկրորդ Ավետարանի հեղինակը Մարկոսն է
- Ներքին փաստեր
- Երկրորդ Ավետարանը գրվել է հեթանոսությունից դարձի եկած քրիստոնյաների համար
- Երկրորդ Ավետարանի նպատակը
- Ե՞րբ է գրվել երկրորդ Ավետարանը
- Որտե՞ղ է գրվել երկրորդ Ավետարանը
- Մարկոսի Ավետարանի լեզուն և ոճը
-
- ա) «Բանավոր ավանդության» վարկած
- բ) Համատես Ավետարանների փոխադարձ կախումնավորության վարկած
- բ.1) Մարկոսն անկախ է Մատթեոսից և Ղուկասից
- բ.2) Մատթեոսն ու Ղուկասը փոխադարձաբար անկախ են
- բ.3) Մարկոսն ու Ղուկասը
- բ.3.1) Բացթողումները
- բ.3.2) Հավելումներ և հպումներ
- բ.3.3) Տեղափոխություններ
- բ.3.4) Կրկնակ նյութերի փաստը
- բ.4) Առարկություն Մարկոսից Ղուկասի ուղղակի կախումնավորության դեմ
- բ.5) Մատթեոսը և Մարկոսը
- բ.6) Եզրակացություն
- գ) Ավետարանների աղբյուրները
- դ) Եզրակացություն
-
- Չորրորդ Ավետարանը հայտնի է եղել Երկրորդ դարի առաջին կեսին
- Չորրորդ Ավետարանի հեղինակը Հովհաննես Առաքյալն է
- Տարակույսներ
- Ա՛յլ առարկություններ
- Լռության առարկությունը
- Մեկ ա՛յլ առարկություն
- Ներքին փաստեր
- Չորրորդ Ավետարանի հեղինակը հրեա է
- Չորրորդ Ավետարանիչն ականատես վկա է
- Չորրորդ Ավետարանի ամբողջականության հարցը
- Չորրորդ Ավետարանի նյութերի հաջորդականության մասին
- Առերևույթ հակասություններ
- Հովհաննես Ավետարանիչը և մյուս երեք Ավետարանները
- Միջավայրի ազդեցությունը չորրորդ Ավետարանի վրա
- Չորրորդ Ավետարանի լեզուն և ոճը
- Որտե՞ղ և ե՞րբ է գրվել չորրորդ Ավետարանը
- Եզրակացություն
-
-
-
-
-
04
-
-
05
-
Հերոնիմոսն ասում է. «Ղուկասը ... բոլոր Ավետարանիչների միջից ամենահմուտը եղավ հունարեն լեզվի առումով»[1]։
Արդարև, Ղուկասը մյուս Ավետարանիչներից ավելի է հունարենի տիրապետել, ինչը, սակայն, անհավասար գեղեցկությամբ է գործածել։
Ընդհանրապես, իր լեզուն հստակ է, առանց արվեստականության, երբեմն վեհաշունչ, բայց հաճախ նաև՝ հասարակ։
Իր գործածածը դասական հունարենը չէ, այլ՝ «Կոյնէ» («κοινῇ» - «հասարակ, սովորական»), նույն ժամանակաշրջանի ժողովրդական լեզուն է, որ շատ է նմանվում Աստվածաշնչի Յոթանասնից թարգմանական լեզվին։
Ղուկասի պատմելու ոճը զուսպ է, ժուժկալ, առանց ավելորդաբանությունների։
Ղուկասը թափանցող միտք և նրբություն ունի, որ գրավում է ընթերցողին։
Ինչպես Մատթեոսի և Մարկոսի, այնպես էլ Ղուկասի մոտ, զգալի է սեմական լեզվի դրոշմը, սակայն նախորդ երկուսից ավելի նվազ չափով։
[1] Նամակ 19, 4։ Դամասոսին, PL XXII, 378.